Βουτιά από ψηλά..

(σε μνήμες αμνησίας και καπνούς της φαντασίας)

Archive for the category “art will save the day”

..βόλτα στις γειτονιές της τέχνης (part 3)!

..ρομαντικότητα..

..απαλά υφάσματα!

..ευωδιές λουλουδιών!

..γλυκιές γεύσεις !

..ρομαντισμός στη ζωγραφική της Janet Hill (Καναδάς)!

"dancers"

"the magic spice cake"

"the regatta"

..πινέλα κι ιστορίες..

..για ουρανούς και ήλιος!

..για νεράιδες της βροχής!

..για βασιλιάδες σε υπόγεια!

..χρωματιστές ιστορίες απ΄τους τους Interesni Kazski (Ουκρανία)!

"Fire, Water, Life"

..φαντασία..

..μάγισσες χωρίς σκουπόξυλα!

..ιππότες με μαύρες κάπες!

..κοφτερά σπαθιά!

..δημιουργικός καλπασμός στα γεννήματα της φαντασίας του Άγγελου Παπουτσή (Ελλάδα)!

..παιδικότητα..

..νοσταλγία του σχολικού φυτολογίου-ανθολογίου!

..χρόνος για παιχνίδι!

..αχτένιστα μαλλιά και γόνατα με γρατσουνιές!

..αντίθεση-αντίδραση μικρού παιδιού στα καλλιτεχνήματα της Jun Gil Park (Αυστραλία)!

(photography)

(banana art)

(banana art)

..η ώρα της μουσικής..

..όμορφα σύννεφα!

..μελωδική βροχή!

..λιτή συνοδεία για απογεύματα!

..θυμίζει κάτι ωραίο απ΄το παρελθόν η μουσική των Moa Bones (Ελλάδα)!

..φως..

..αναστολή του σκότους!

..κρυφή λάμψη!

..ματιές υπόσχεσης στα φώτα!

..φωτεινή έμπνευση στις καλλιτεχνίες των Luzinterruptus (Ισπανία)!

"caged memories"

..καινούργιο..

..η ομορφιά της ανακύκλωσης!

..χρήσιμο ξανά!

..νοσταλγία σε προσιτές τιμές!

..η δημιουργία του νέου με υλικά του παρελθόντος στα αντικείμενα της Katie Thompson – REcycled (Νότια Αφρική)!

..γέλιο..

..καθημερινή ανάγκη για ζωή!

..εξαφάνιση αμηχανίας!

..χωρίς σκέψη!

..γέλιο-δώρο απ΄τον Andy Riley (Μεγάλη Βρετανία)!

"Bunny Suicides"

"Selfish Pigs"

"Great Lies To Tell Small Kids"

"D.I.Y. dentistry"

* πληροφορίες για τους καλλιτέχνες: Janet Hill Interesni Kazki Άγγελος Παπουτσής Jun Gil Park Moa Bones Luzinterruptus REcreate Andy Riley

Advertisements

Blog Action «food» Day

τροφή: ..κάθε ουσία που παίρνει από το στόμα ένας άνθρωπος ή ένα ζώο και που είναι απαραίτητη για τη συντήρηση και την ανάπτυξή του

(μτφ.) «πνευματική» τροφή:  ..ό,τι καλλιεργεί το πνεύμα και την ψυχή

Όπως κάθε χρόνο, οι απανταχού bloggers λαμβάνουν μέρος στη διεθνή μέρα δράσης των blogs δημιουργώντας μια ανάρτηση με κοινό θέμα.

Φέτος η μέρα αυτή συμπίπτει με την παγκόσμια ημέρα διατροφής (η οποία γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 16 Οκτωβρίου, γιατί 16-10-1945 ιδρύθηκε ο παγκόσμιος οργανισμός τροφίμων και γεωργίας του ΟΗΕ.).

Το θέμα λοιπόν είναι η τροφή..

..σίγουρα η έλλειψή της αυξάνεται ραγδαία με το πέρασμα των χρόνων και αυτό οφείλεται και κατά ένα μεγάλο μέρος στην οικονομική κρίση που ολοένα μεγαλώνει..

Ο συναγερμός χτυπάει, αλλά…ποιός ακούει;

Εδώ θα «γιορτάσουμε» τη μέρα αυτή με μια «καλλιτεχνική ελάφρυνση»!

Θα θυμηθούμε κινηματογραφικές ταινίες με θέμα ή/και τίτλο την τροφή, το φαγητό..ιστορίες μελαγχολικές, αστείες, πικρές, γλυκιές…

5..4..3..2..1..φώτα, κάμερα, πάμε!

«Babette ‘s Feast»  (1987, σκηνοθεσία: Gabriel Axel)

Η γιορτή φαγητού, το φαγοπότι που ετοίμασε η Babette για να τιμήσει τα 100 χρόνια απ΄τη γέννηση ενός πάστορα μετά τον θάνατό του.

«Kitchen Stories»  (2003, σκηνοθεσία: Bent Hamer)

Σουηδός ερευνητής ταξιδεύει στη Νορβηγία και παρατηρεί τις καθημερινές συνήθειες ενός άντρα στην κουζίνα του, καθώς κάθεται σε καρέκλα η οποία έχει τοποθετηθεί σε συγκεκριμένο σημείο της κουζίνας (..στρατηγικά επιλεγμένο!) και δεν επιτρέπεται να μιλήσει στον άντρα που παρατηρεί.

«Eat Drink Man Woman» (2001, σκηνοθεσία: Ang Lee)

Πατέρας σεφ ζει με τις τρεις κόρες του κι ενώ αυτός μαγειρεύει, οι κόρες ψάχνουν την καλύτερη συνταγή για…ρομαντικές στιγμές!

Σ΄αυτή την ταινία βασίστηκαν οι επόμενες δύο..

«Soul food» (1997, σκηνοθεσία: George Tillman Jr.)

Η μητέρα για 40 χρόνια κρατούσε δεμένη την οικογένεια οργανώνοντας το γεύμα της Κυριακής μέχρι που μπήκε στο νοσοκομείο. Τα γεύματα σταμάτησαν κι οι τρεις της κόρες άρχισαν να καυγαδίζουν ώσπου η μάνα βρήκε κόλπο να ενώσει ξανά την οικογένεια!

«Tortilla soup»  (2001, σκηνοθεσία: Maria Ripoll)

Πατέρας σεφ, που έχασε την αίσθηση της γεύσης μετά από τον θάνατο της συζύγου του, μαγειρεύει για τις τρεις κόρες του, οι οποίες διακωμωδούν τις «παλιές οικογενειακές συνήθειες» και ψάχνουν ευκαιρία να ζήσουν τη ζωή τους εκτός οικογένειας.

«Bella Martha» («Mostly Martha») (2001, σκηνοθεσία: Sandra Nettelbeck)

Πεισματάρα σεφ αναλαμβάνει την κηδεμονία του πεισματάρη 8χρονου ανιψιού της. Κι ύστερα..ήρθε ο έρωτας, με τη μορφή του Ιταλού sous-chef!

Εδώ βασίστηκε και η μεταγενέστερη ταινία..

«No Reservations» (2007, σκηνοθεσία: Scott Hicks)

Η chef πάει για ψυχοθεραπεία και ο sous-chef ακούει όπερα όταν μαγειρεύει!

«Like Water For Chocolate»  (1992, σκηνοθεσία: Alfonso Arau)

Πώς είναι να καταλήγεις να φτιάχνεις τη γαμήλια τούρτα για τον γάμο του αγαπημένου σου και της αδερφής σου;

«Delicatessen» (1991, σκηνοθεσία:  Marc Caro + Jean-Pierre Jeunet)

Ο ιδιοκτήτης ενός κτιρίου παρασύρει θύματα, τα δολοφονεί και πουλάει το κρέας τους στους ενοίκους των διαμερισμάτων του (μαύρη κωμωδία)!

«Chocolat» (2000, σκηνοθεσία:  Lasse Hallström)

Μητέρα με κόρη φτάνουν σ΄ένα γαλλικό χωριό κι η σοκολατερί που ανοίγουν ταράζει τα ήρεμα νερά της ζωής των κατοίκων.

«The Cook the Thief His Wife Her Lover» (1989, σκηνοθεσία:  Peter Greenaway)

Ένα ζευγάρι (ιδιοκτήτες εστιατορίου) προσπαθούν να «διανθίσουν» με σουρεαλισμό τη βαρετή ζωή τους.

«Fried Green Tomatoes» (1991, σκηνοθεσία: Jon Avnet)

Η φιλία μεταξύ δύο γυναικών-ιστορίες και συμβουλές.

«Πολίτικη κουζίνα» (2003, σκηνοθεσία: Τάσος Μπουλμέτης)

‘Ενας αστροφυσικός ετοιμάζει πιάτα της κουζίνας απ΄την Πόλη για τον παππού του, με τη βοήθεια των φίλων του παππού.

«Rattattuille» (2007, σκηνοθεσία: Brad Bird)

Ποντίκι στην κουζίνα!

..κι η λίστα των ταινιών δεν τελειώνει ποτέ..!

..φουρκέτα επί τόπου (και κουβέντα από μακριά)!

Σκηνικό μαύρο..φωτίζεται απ΄το πρόσωπο της μάνας..μιας μάνας που παιδεύεται και (αφήνει να) την παιδεύουν..

..μια μάνα που..

..φροντίζει (αγόγγυστα) έναν πατέρα, ξεχασμένο στο παρελθόν μιας επανάστασης.

..φιλοξενεί (αδιαμαρτύρητα) μια αδερφή, που παρακάμπτει τη συνείδηση.

..πιστεύει (χωρίς αποδείξεις) έναν σύζυγο, προδότη της αγάπης.

..αγωνιά (με λατρεία) για έναν γιο, χαμένο σε όνειρα «φτιαγμένα».

..συναισθάνεται τον πόνο (κρυφά και φανερά) μιας γειτόνισσας, που περιμένει να βγει στο φως.

..συμβουλεύει (συνωμοτικά) έναν φίλο του γιου της, παραδομένο σ΄έναν έρωτα ανέγγιχτο.

..υπομένει..μέχρι που έρχεται η στιγμή ν΄αλλάξει τα πάντα..κάνει στροφή 180 μοιρών..φουρκέτα.

Η «Φουρκέτα» είναι ένα έργο οικείο..αρρώστιες, αγάπη, πόνος, αγανάκτηση, συναισθήματα ανακυκλώσιμα και συναισθήματα ουσιώδη, αμόλυντα..

Συγγραφή-Σκηνοθεσία: Ελένη Γκασούκα

Βοηθός Σκηνοθέτιδος: Σπύρος Κωτσόπουλος

Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς

Κοστούμια: Άγγελος Μέντης

Σχεδιασμός Φωτισμών: Κατερίνα Μαραγκουδάκη

Μουσική Επιμέλεια: Πάνος Σουρούνης

Τραγούδι: Βικτωρία Ταγκούλη

Πρωταγωνιστές: Μαρία Καβογιάννη, Ματίνα Νικολάου, Μπάμπης Γιωτόπουλος,     Κώστας Κόκλας, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Λευτέρης Βασιλάκης

  Η «Φουρκέτα» θα παίζεται ως τις 15/5 στο κτίριο Μ2 του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Είδα την παράσταση για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 2009 και έμεινα συγκλονισμένη..όχι τόσο γιατί είδα-άκουσα μια ιστορία πρωτότυπη, αλλά γιατί ενώ όλα αυτά τα προβλήματα που προβάλλει μέσα απ΄την καθημερινότητα μιας οικογένειας είναι τόσο κοντά μας..είναι φορές που δεν τα παρατηρούμε, δεν ασχολούμαστε μ΄αυτά,…αν δεν φτάσουν στην πόρτα μας…ή ακόμα και τότε εθελοτυφλούμε (ελπίζοντας ότι μόλις κλείσουμε τα μάτια, θα εξαφανιστούν)..

Η επόμενη φορά που παρακολούθησα την παράσταση (με ελαφρώς αλλαγμένο θίασο) ήταν τη δεύτερη μέρα που ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη.

Η συγκίνηση ήταν ίδια (και αμείωτη)..

Η ιστορία κοφτερή, σε κάνει να γελάς και την ίδια στιγμή δένει σφιχτά έναν κόμπο στην ψυχή σου..

Η μουσική θαυμάσια, σε ταξιδεύει στο γκρι, το κόκκινο, το μπλε, το λευκό..

Tο ρόλο του γιου, του Νεκτάριου, παίζει ένας νεαρός ταλαντούχος ηθοποιός, ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς.

Ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά.

Στο σχολείο έπαιρνε μέρος σ΄όλες τις μουσικές-θεατρικές παραστάσεις μέχρι που το τελείωσε και σπούδασε στο Θέατρο Τέχνης, απ΄όπου αποφοίτησε το 2008.

Η πρώτη θεατρική παράσταση στην οποία πήρε μέρος ήταν οι «Όρνιθες» του Αριστοφάνη με το Θέατρο Τέχνης (στο ρόλο του Α΄Αγγελιοφόρου).

Συνέχισε παίρνοντας μέρος στις θεατρικές παραστάσεις:

«Κατά φαντασίαν ασθενής» του Μολιέρου με το θίασο του Γιάννη Μπέζου σε περιοδεία ανά την Ελλάδα (στο ρόλο του κ. Φλεράν)

«Η βασίλισσα της ομορφιάς» του Martin McDonagh – θέατρα: Βικτώρια και Χυτήριο (στο ρόλο του Ray Dooley)

«Ορέστης» του Ευριπίδη με το Εθνικό Θέατρο σε περιοδεία ανά την Ελλάδα (στο χορό)

«Τίτος Ανδρόνικος» του William Shakespeare με το Εθνικό Θέατρο (REX-σκηνή: Μαρίκα Κοτοπούλη)

«Ο καλύτερος τρόπος να ζεις» του Noël Coward στο Από Μηχανής Θέατρο (στο ρόλο του Otto)

«Drunk enough to say I love you?»  της Caryl Churchill στο Από Μηχανής Θέατρο

Και τώρα στη «Φουρκέτα», στον τρίτο χρόνο των παραστάσεων.. Ο γιος, ο Νεκτάριος, παλεύει με την εξασθενημένη του θέληση και τον καταπιεσμένο του θυμό, για να μπορέσει δειλά να εκφράσει την αγάπη του..

Ο Κωνσταντίνος παίζει με δύναμη και, μ΄αυτά που προσφέρει, αποδεικνύει ότι μπορούμε να ελπίζουμε σ΄αυτόν και για μελλοντικές ωραίες ερμηνείες και αξιόλογες επιλογές ρόλων!

Εκτός του θεάτρου,

έπαιξε σε τηλεοπτικές σειρές:

«Το κλειδί του παραδείσου» (ΑΝΤ1), «Μ+Μ» (Mega), «Άγρια παιδιά» (Mega), «Ονειροπαγίδα» (ΑΝΤ1), «Η γενιά των 592 ευρώ» (Mega)

και σε κινηματογραφικές ταινίες:

«Τι ώρα θα γυρίσεις;» (μικρού μήκους) της Μαριτίνας Πάσσαρη, «Ο θάνατος που ονειρεύτηκα» του Παναγιώτη Κράββα.

Προσκαλέσαμε τον Κωνσταντίνο σ΄ένα «παιχνίδι-συναισθηματικών-ερωτήσεων», δέχθηκε να παίξει και..ιδού το αποτέλεσμα..!

 

– ..»Όσες κι αν χτίζουν φυλακές / κι αν ο κλοιός στενεύει / ο νους μας είναι αληταριό / που όλο θα δραπετεύει» ..Αγαπημένοι σου στίχοι του Θανάση Παπακωνσταντίνου. 

Ζεις (ή θα ήθελες να ζήσεις) σαν «αερικό»;

– Νομίζω πως άλλες φορές ζω έτσι κι άλλες όχι. Πάντως θέλω η ζωή μου να είναι γεμάτη (καλή) τρέλα και υπερβάσεις.

– Ποια είναι η πιο αισιόδοξη πλευρά σου ως ηθοποιός και ποια η πιο απαισιόδοξη ως άνθρωπος πέραν της καλλιτεχνικής σου ιδιότητας;

– Η καλή μου κι αισιόδοξη πλευρά μου σαν ηθοποιός είναι ότι πιστεύω πολύ στον εαυτό μου. Η απαισιόδοξη που έχει να κάνει και με την ζωη μου είναι ότι πολύ εύκολα ακυρώνω το προηγούμενο.

– «Ήταν ένα μικρό καράβι..»

   ..ποιό φαντάζεσαι πως ήταν το πλήρωμα στο καράβι του παιδικού αυτού τραγουδιού;

– Ο Πήτερ Παν και καμιά εικοσαριά ξωτικά!

– Στη «Φουρκέτα» παίζεις το ρόλο του Νεκτάριου, ο οποίος είναι κοντά σ΄αυτό που λέμε «έπιασα πάτο». Έχεις φτάσει σε τέτοιο σημείο στη ζωή σου ως τώρα;

– Ευτυχώς νομίζω δεν έχω φτάσει ποτέ «πάτο-πάτο». Πήγαινα να βυθιστώ όμως..

– Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε πάλι στην επιφάνεια;

– Όποτε πήγαινα να βυθιστώ, πάντα ήταν εκεί οι φίλοι μου και το κορίτσι μου και με τραβούσαν πάνω.

– Ποιά είναι η λέξη-φράση που χρησιμοποιείς περισσότερο στην καθημερινότητά σου;

– Η λέξη που χρησιμοποιώ συνήθως είναι η λέξη «τσιφτάκος» που μου την κόλλησε ένας πολύ καλός μου φίλος.

– Υπάρχει κάτι που κάνεις πριν να βγεις στη σκηνή του θεάτρου κι έχεις συνειδητοποιήσει ότι η κίνηση αυτή επαναλαμβάνεται σε κάθε παράσταση;

– Κάνω πάντα τον σταυρό μου..

– Έχεις πει ότι στάθηκες τυχερός στη ζωή-πορεία σου ως σήμερα. Είναι η «καλή τύχη» μια από τις ευχές που δίνεις στους αγαπημένους σου ανθρώπους;

– Λέω πάντα «καλή τύχη» ή «όλα καλά».

– Ποια είναι η αγαπημένη σου ατάκα από όλους τους ρόλους που έχεις παίξει ως σήμερα (σε θέατρο, τηλεόραση, κινηματογράφο);

– Στον ρόλο του Ρέι, στην «Βασίλισσα της ομορφιάς», όπου πάντα μια γιαγιά μου έλεγε καθώς έφευγα «να κλείσεις την πόρτα» κι εγώ απαντούσα «μαλάκας είμαι να την αφήσω ανοιχτή». Είναι αυτό που ο κόσμος σου επαναλαμβάνει κάτι που πρέπει να κάνεις ενώ είναι αυτονόητο ότι θα το κάνεις.

– Παίζεις κιθάρα κι έχεις πει ότι αν δεν ήσουν ηθοποιός, θα ήθελες να ήσουν μουσικός. Υπάρχει τραγούδι που όσες φορές και να το ακούσεις δεν το βαριέσαι;

– Το «Koyunbaba» του Domeniconi.

– Στο τέλος μια παράστασης, κατά τη διάρκεια της υπόκλισης μπροστά στο κοινό, τι σκέφτεσαι;

– Αυτό που σκέφτομαι είναι να είμαι καλά και να μπορέσω να συνεχίσω να υποκλίνομαι για αρκετά χρόνια ακόμα. Πάντα στην σκηνή.

– Κωνσταντίνε, σ΄ευχαριστώ θερμά για την απλότητα την ειλικρίνειά σου.

– Σε ευχαριστώ πολύ. Να ΄σαι καλά. ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ.

..βόλτα στις γειτονιές της τέχνης (part 2)!

Η ανθρώπινη δημιουργία και δημιουργικότητα μπορεί να φτάσει ψηλά, να χωθεί σε υπόγεια, να βγει στο δρόμο, να μπει σε κάδρο….οι μορφές της τέχνης είναι ανεξάντλητες (ευτυχώς)!

Ólafur Arnalds

(παίζει πιάνο, κιθάρα, μπάντζο, τύμπανα και συνθέτει μουσική-επηρεασμένη-από-τα-παγωμένα-τοπία-της-Ισλανδίας)

..από το τελευταίο του άλμπουμ «…And They Have Escaped the Weight of Darkness»

Αλέξανδρος Βασμουλάκης

(Γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε Καλές Τέχνες και έβαλε στόχο την επικοινωνία)

Ένα δείγμα της τέχνης του σε τοίχο..

"the Greek slacker" (ακρυλικό σε χαρτί στον τοίχο, Ιούνιος 2010), συνεργασία με τον Πάρη Κούτσικο και τον Αντώνη Κυριακούλη

..»Μάσα, ξάπλα, τεμπελιά / κι ούτε σκέψη για δουλειά / πού θα πάει τέλος πάντων η βαλίτσα»…ακούστηκε η φωνή της Σπεράντζας Βρανά!

..εγκατάσταση τέχνης στο δρόμο.

"totemism today" (Σεπτέμβριος 2009)

Αρχικά, τοτέμ ήταν οποιοδήποτε αντικείμενο, φυτό, ζώο ή οτιδήποτε άλλο που θεωρείται ότι έχει ιερές ιδιότητες στις ινδιάνικες φυλές. Στα μάτια των ανθρώπων των φυλών το τοτέμ είναι ο προστάτης τους και τοτεμισμός είναι τα έθιμα τα οποία συνδέονται με τα τοτέμ.

Στις μέρες μας ο τοτεμισμός πήρε «κακές» διαστάσεις, αν σκεφτούμε ότι αναφέρεται στη δίψα του ανθρώπου για περισσότερα χρήματα, μεγαλύτερη φήμη..περισσότερα τοτέμ..κι όπου τοτέμ δεν είναι πια το ιερό, αλλά η «ανίερη» ύλη..

Ben Eine

(real name: Ben Flynn. Λονδρέζος graffiti artist)

..γράμματα της αλβαβήτου σε ρολά καταστημάτων!

graffiti on shutters!

..stencils παντού!

..space call!

Rebecca Midwood

(πίνακες και..τοιχογραφήματα!)

..παιδάκια με χρωματιστά μαγιώ!

..θα μπορούσε να είναι η Audrey Hepbourn!


Charles Hebert 

(ταξιδεύει πολύ και ζωγραφίζει ουρανούς και θάλασσες στην Αυστραλία)

..doi it like Monet!

"forever" (oil on canvas)

..όμορφοι δρόμοι όμορφα καίγονται!

"The Princes Highway" (oil on canvas)

Η τέχνη επηρεάζει αισθήσεις, πνεύμα, συναισθήματα, συμπεριφορές..ρομαντικά, δυναμικά, στο σκοτάδι ή στο φως, η τέχνη «θεραπεύει»!


Καλό μας μήνα!

Πληροφορίες για τους καλλιτέχνες εδώ: 

Ólafur ArnaldsΑλέξανδρος ΒασμουλάκηςBen Eine, Rebecca MidwoodCharles Hebert 

..βόλτα στις γειτονιές της τέχνης!

Πάντα μου άρεσαν οι φιόγκοι! Φτιαγμένοι από σατέν ύφασμα, από σπάγκο, ακόμα κι από χαρτί!

Μοιάζουν με πεταλούδες καμιά φορά! Από τον μικρότερο ως τον μεγαλύτερο, άλλος λευκός, άλλος πορτοκαλί, άλλος πράσινος, ο καθένας έχει τη δική του χρωματιστή ομορφιά!

Όμορφους χρωματιστούς φιόγκους (πάνω σε πακέτα) ζωγραφίζει, θαρρείς με παιδική ανυπομονησία, η Karen Appleton (καλλιτέχνιδα από το Chicago)!

Φιόγκοι απ΄αυτούς που δεν θέλεις να «χαλάσεις» τραβώντας τις άκρες τους…θέλεις να μείνουν ανέπαφοι στο χρόνο, ποζάροντας κομπαστικά και καμαρώνοντας για τη λάμψη τους!

 

"Pow" by Karen Appleton

Η ζωγραφική όμως δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στις διαστάσεις ενός καμβά..συχνά «εξαπλώνεται»…φτάνει να κοσμεί μέχρι και ποδήλατα!

Σκελετοί ποδηλάτων, άχαρα πλαίσια, μουντά, χαμένα μέσα στη γκρίζα όψη του μετάλλου μεταμορφώνονται στα χέρια του Benjamin Baltus (ενός σχεδιαστή-εικονογράφου απ΄τη Γερμανία)!

Ασπρόμαυρα ποδήλατα, πρωταγωνιστές σε ταινίες τεχνικολόρ!

bike illustration by Benjamin Baltus

Τα κύματα της θάλασσας είναι γοητευτικά…ειδικά όταν θυμώνουν, αφρίζουν και ξεσπούν στην υπομονετική ακτή!

..Κάποια μέρα η σύζυγος του Clark Little (φωτογράφος που ζει στη Χαβάη) του ζήτησε μια φωτογραφία του ωκεανού για να διακοσμήσει έναν τοίχο της κραβατοκάμαράς τους..τότε ο Clark ανακάλυψε τη μαγεία των shorebreaks!

Τα κύματα αιχμαλωτίζονται στο φακό του καθώς κι ο ίδιος αιχμαλωτίζεται στη δίνη των χρωμάτων τους!

carmel sunrise by Clark Little

Κι η μουσική παρούσα γι΄άλλη μια φορά στη βόλτα!

Η μελωδική συνοδεία του πιάνου κάνει τη διαδρομή ακόμα πιο ευχάριστη, πλουσιότερη σε συναισθήματα!

Η Agnes Obel (συνθέτης-τραγουδίστρια από τη Δανία) φέρνει με τη μουσική της μια διάχυτη ευαισθησία, μαγεία που περισσεύει και σκορπίζεται απλόχερα, δώρο στους ακροατές της!

"Philarmonics"

Κι ένας κόσμος προστατευμένος που αιφνιδίως αναστατώνεται..μια παράσταση που σίγουρα θα σάρωνε το μυαλό, αν την είχα δει..διαβάζοντας γι΄αυτήν νιώθω τη δύναμή της μέσα από κείμενα και φωτογραφίες..!

«Τα ορφανά» του Dennis Kelly (Άγγλος συγγραφέας), στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (Πάνω Χώρος)..

"Τα Ορφανά" στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

* πληροφορίες για τους καλλιτέχνες:

Karen Appleton: http://www.karenappleton.com

Benjamin Baltus: http://benjaminbaltus.blogspot.com

Clark Little: http://www.clarklittlephotography.com

Agnes Obel: http://www.myspace.com/obelmusic

Θέατρο Νέου Κόσμουhttp://www.theatroneoukosmou.gr

(κριτική για ¨Τα Ορφανά» στο «Θέατρο»: http://theatro.wordpress.com/2011/02/22)

Post Navigation