Βουτιά από ψηλά..

(σε μνήμες αμνησίας και καπνούς της φαντασίας)

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Εδώ βρίσκονται οι αναρτήσεις της πρώτης “βουτιάς από ψηλά” που “χάθηκε” στα σκοτεινά σοκάκια του Blogger (blogspot.com)!
(..σε κάποιες έχουν περισωθεί και τα σχόλια)

*********************************************************************************************************

12.1.11

..άνθρωπος σε σύρμαααα!

..»το καλλιτεχνικό έγκλημα του αιώνα»!

 Έτσι είχε χαρακτηρισθεί αυτό που έπραξε ο Γάλλος ισορροπιστής Philippe Petit το 1974.
Ένα τεντωμένο σχοινί «ένωσε» τους δίδυμους πύργους στο World Trade Center της Νέας Υόρκης κι ο Petit περπάτησε πάνω του για 45΄! 

Για 6 ολόκληρα χρόνια ο «τρελός Γάλλος», όπως τον χαρακτήρισαν,  έκανε σχέδια..ήταν πολλά αυτά που χρειαζόταν να λάβει υπ΄όψιν..η παράκαμψη του συστήματος ασφαλείας, ο καιρός….
..Κι όταν ήρθε η ώρα…τη «βόλτα» αυτή την έκανε 8 φορές!
..Αν ίσως δεν ήταν η βροχή που άρχισε να πέφτει και μάλλον τον ανάγκασε να παραδοθεί στους αστυνομικούς…ποιός ξέρει, μπορεί η βόλτα να διαρκούσε περισσότερο!

Μετά τη σύλληψή του τον έκλεισαν στην ψυχιατρική πτέρυγα κάποιας κλινικής και κατόπιν ανάκρισης αφέθηκε ελεύθερος (..να περπατήσει στα σύννεφα και πάλι!), με την προϋπόθεση να επιδείξει τις ικανότητες του αυτή τη φορά μπροστά σε παιδιά στο Central Park.

Το 2003 ο Mordicai Gerstein έγραψε και εικονογράφησε ένα παιδικό βιβλίο με την ιστορία αυτή, «The man who walked between the towers». 

Το 2005 το βιβλίο αυτό μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη, ως παιδική ταινία μικρού μήκους από τον Michael Sorn, με τον τίτλο του βιβλίου.

 Το 2008 ο James Marsh δημιούργησε ένα ντοκυμαντέρ με θέμα το γεγονός αυτό..»Man on wire» ο τίτλος του και βασίστηκε στο βιβλίο του Petit με τίτλο «To reach the clouds».
Η ταινία απέσπασε βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ κι ένα Όσκαρ!

Ένας 25χρονος έκανε τ΄όνειρό του πραγματικότητα…κι η πραγματικότητα μπλέχτηκε με..
..την τρέλα; 
..την πράξη χωρίς σκοπό; 
..την παρανομία; 
..την βόλτα στα σύννεφα;

 Ο Philippe Petit είπε..
..»When I see three oranges, I juggle; when I see two towers I walk!«
(I couldn ΄t put it better!!)

* μουσική υπόκρουση: «The clouds»-The Spacemen (1959)
* εδώ θα βρείτε συνέντευξη του Philippe Petit  στη Νίνα-Μαρία Πασχαλίδου, από το protagon.gr

*********************************************************************************************************

17.1.11

..άνευ! 

..χθες βράδυ στο μυαλό ήταν ο στίχος η αφορμή..

«στον κόσμο που ΄ρθαμε χορτάσαμε γκρεμό»

..χορτασμένοι από γκρεμούς και ρέματα πια..
..κι αν το δίλημμα ήταν πάντα αυτό, η επιλογή-λύση ίσως χρειαζόταν να είναι ο γκρεμός! 
..κι όταν χορτάτοι πια από γκρεμό αποζητάμε εκείνη την αθώα χαρά, με την οποία γνωριζόμαστε εξ απαλών ονύχων κι είναι καιρός που δεν τη συναντούμε πια…χρειάζεται να ψάξουμε πολύ…να χαθούμε σε σκοτεινές σπηλιές…να ματώσουν οι ιδέες μας καθώς ακουμπούν στου ξυραφιού την κόψη…
..κι είν΄η αβεβαιότητα (πιστός φίλος) που μας δίνει ώθηση να προσπαθήσουμε περισσότερο (από πριν), ξανά (κι ας μην ξέρουμε αν θα βρούμε τη χαρά…ή αν, όταν τη βρούμε, θα την εκτιμήσουμε αρκούντως)..

..το ΄χουν πει κι άλλοι πολλοί..μια βόλτα είν΄η ζωή!
..κι είναι η βόλτα αυτή η πιο πολύτιμη απ΄όλες!
..χωρίς πολλή σκέψη..

..ή, αν χρειάζεται σκέψη, ας είναι αρωματική, σαν αυτή του ποιητή..
«Για κοίτα πέρα και μακριά τι πανηγύρι
που πλέκουν τα χρυσά τα σπάρτα στο λιβάδι!»

* στίχος πρώτος: «Οι μοίρες«-Λίνα Νικολακοπούλου, στίχος τελευταίος: «Το πανηγύρι στα σπάρτα»-Κωστής Παλαμάς, φωτό: Βόλος από ψηλά 

*********************************************************************************************************

24.1.11

..bande douée!

(σαν τώρα θυμάμαι όταν πρωτο-άκουσα τους ήχους της μπάντας)

..μουσικές-νομάδες, ταξιδεύουν στις γειτονιές του κόσμου και μας παίρνουν μαζί.

..μουσικές πολύχρωμες, αντι-συμβατικές, δυνατές, γελαστές, ήσυχες, μελαγχολικές.

..μουσικοί με προσωπικό χαρακτήρα, εύστροφοι, δραστήριοι.

 ..στίχοι, κιθάρες, σαξόφωνο, τύμπανα, κοντραμπάσο, ακορντεόν..όλα στο παιχνίδι της μπάντας μεταξύ τους και με τον κόσμο.

..με το τέλος της συναυλίας έρχεται αμέσως η προσμονή για την επόμενη.

 ..χθες βράδυ ήταν άλλη μια βραδυά ilegal.

..η μπάντα ήταν ξεκούραστη και κεφάτη.

..ο κόσμος λικνιζόταν ή χόρευε τρελά στους ήχους των αγαπημένων τραγουδιών. 

..εθισμένοι στη μουσική της μπάντας, ονειρευτήκαμε παρέα πως κόψαμε τα σχοινιά και βγήκαμε στο δρόμο, τρελοί από χαρά και, χωρίς να ζητήσουμε πολλά, δεν σταματήσαμε, αλλά φύγαμε μακριά..σε μια εκδρομή Κυριακής που μας πήγε ως τη rue Madame, όπου ανακαλύψαμε πως ο ομφαλός της γης βρίσκεται στη χαρά της παρέας! 

..μια ακόμη ζωντανή εμφάνιση των Maraveyas Ilegal ήταν αρκετή για να πούμε ξανά..what a talented band!

Ευχαριστούμε θερμά, περάσαμε υπέροχα (πάλι)!

* φωτό: από τη χθεσινή εμφάνιση της μπάντας στο ΓaiAlive, Θεσσαλονίκη.

*********************************************************************************************************

30.1.11

 ..σύντομες μουσικές περιπλανήσεις!

Ο χρόνος..του έχουν δοθεί πολλά επίθετα, φίλος, εχθρός, γιατρός, σύμμαχος..

Κάποτε ο Mick Jagger τραγουδούσε «time is on my side, yes it is»..είναι σπουδαίο πράγμα να ΄χεις τον χρόνο με το μέρος σου!

Καθώς τα γεγονότα διαδραματίζονται άλλοτε στο προσκήνιο κι άλλοτε στο παρασκήνιο της ζωής σου είναι ευχάριστο να συνειδητοποιείς ότι έχεις χρόνο να επαναλάβεις όλα τα ευχάριστα, να δώσεις μια ευκαιρία ακόμα στην ανυπόμονη σκέψη, να συμφιλιωθείς με τα λάθη..

Μουσική επένδυση στη βόλτα με τον χρόνο το «Time is all mine», ένα τραγούδι απ΄το άλμπουμ «Played» του Sillyboy.

Τα όνειρα..της νύχτας (ή της μέρας), χωρίς αυτά όλα μένουν ανολοκλήρωτα..

Καμιά φορά ξυπνάς κι ένα όμορφο όνειρο μένει στη μέση και κλείνεις τα μάτια ξανά και προσπαθείς να το συνεχίσεις από κει που σταμάτησε, ή πατάς το «play» κι ελπίζεις να παίξει απ΄την αρχή!

Κι αν το όνειρο ξυπνήσει πριν από σένα; Αν οργανώσει επανάσταση για ν΄αποδεσμευθεί από τον ύπνο;

(υπάρχει φόβος, λες;)

Μουσική που καθησυχάζει οποιοδήποτε φόβο τέτοιου είδους: «Τα όνειρα δεν ξυπνάνε» του Δημήτρη Αρναούτη.

Αισθητική..ένα σύστημα αντιλήψεων για το ωραίο.. 

Το αισθητικό κριτήριο είναι υπόθεση προσωπική, χαμένη ή κερδισμένη.

Μια ωραία φωνή, ένα παρουσιαστικό με προσωπική σφραγίδα, μια μουσική που συντροφεύει την ώριμη ή την ανώριμη σκέψη σου..

Μουσική συνοδεία ωραίας καλλιτεχνικής έκφρασης: «Barock» της Nalyssa Green.

Αλήθεια..καμία αμφισβήτιση γι΄αυτήν, αδιαπραγμάτευτο δόγμα!

Η υπεροχή της επισκιάζει οποιοδήποτε «λευκό ψέμα»,  επιδιορθώνει τις μικρο-ατέλειες…

Μέλλον χωρίς αλήθεια δε θα υπάρξει..

Μουσική με ιδιαίτερη ελκτική δύναμη (και ευρηματικό αναγραμματισμό στον τίτλο του άλμπουμ!): «Futrue» του León.

 Ταξίδι..στο χρόνο, στο όνειρο, στην έκφραση, στο μέλλον..με ωραίες μουσικές φτιαγμένες για παρέες ή μοναξιές!

 * πληροφορίες, μουσικές εδώ: Sillyboy, Δημήτρης Αρναούτης, Nalyssa GreenLeón

 

 (Ετικέτες: art will save the day, inviting skies, η μουσική εξημερώνει τα ήθη, Ταλέντο εν όψει)

 4 βουτιές:

Ταχυδρόμος! είπε… (31-1-11, 11:46)

Καλημέρες μουσικές!

new-girl-on-the-blog είπε… (1-2-11, 00:40)

Καλημέρεεεες!
🙂

Talisker Stt. είπε… (2-2-11, 16:11)

δε θελω να πω κατι κλισε 
 αλλα θα το πω και το εννοω 
 μου αρεσεις παρα παρα πολυ!!!
 Παταω το play και οπου βγει..

new-girl-on-the-blog είπε… (2-2-11, 16:44)

Ευχαριστώώώώώώώ!!!!
Ελπίζω το play να σ΄έβγαλε σ΄ωραία μονοπάτια!
 🙂
 (α, να πω επίσης ότι μου αρέσουν τα κλισέ, χιχι!)

 

 

 

..σκέψη-βουτιά!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: