Βουτιά από ψηλά..

(σε μνήμες αμνησίας και καπνούς της φαντασίας)

ΜΑΡΤΙΟΣ

Εδώ βρίσκονται οι αναρτήσεις της πρώτης «βουτιάς από ψηλά» που «χάθηκε» στα σκοτεινά σοκάκια του Blogger (blogspot.com)!

(..σε κάποιες έχουν περισωθεί και τα σχόλια)

**************************************************************************************************************

9.3.10

..παραμένοντας ασυμβίβαστοι!

«Όλα τα ποιήματά μου για την άνοιξη

ατέλειωτα μένουν.

 Φταίει που πάντα βιάζεται η άνοιξη,

φταίει που πάντα αργεί η διάθεσή μου.

Γι΄αυτό αναγκάζομαι

κάθε σχεδόν ποίημά μου για την άνοιξη

με μια εποχή φθινοπώρου ν΄αποτελειώνω.»

(«Ασυμβίβαστα»-από την ποιητική συλλογή «Ερήμην» της αγαπημένης Κικής Δημουλά)

..Ακόμα κι αν η άνοιξη έχει εκλείψει απ΄την παρέα των τεσσάρων εποχών, πάντα μας δίνει χαρά όταν κάνει εμφάνιση (έστω και μ΄ένα μικρό ρόλο-με μια μόνο ατάκα) στην παράσταση της ζωής μας!

* μουσικό ένδυμα: «Spring song» by Felix Mendelssohn 
* φωτό: πίνακας του Dali  

(Ετικέτες: χαμογέλα)

4 βουτιές:

b|a|s|n\i/a είπε… (9-3-10, 16:37)

τι απίστευτη φωτογραφία στο φόντο! η άνοιξη είναι εδώ. και ας μοιάζει να χειμωνιάζει λίγο τις τελευταίες μέρες. η άνοιξη είναι εδώ. να μας παρασύρει στην άνοιξη των ψυχών μας σε αυτές τις δύσκολες παράξενες θαυμάσιες μέρες. καλησπέρα σου!

new-girl-on-the-blog είπε… (9-3-10, 16:44)

Yπέροχη δεν είναι;  (μου θύμισε πολύ μία που τράβηξα παλιότερα σ΄ένα πάρκο με κίτρινους νάρκισσους!)
Θα μας παρασύρει λες; (..δώσε ώθηση ψυχής, Βασίλη, αδυνατώ…) Καλησπέρα, καλό σου απόγευμα! 

Ταχυδρόμος! είπε…  (17-3-10, 11:57)

Καλημέρες ανοιξιάτικες! 

new-girl-on-the-blog είπε… (18-3-10, 9:16)

Καλημέρες (with a touch of spring), αγαπητέ-και-διάσημε ταχυδρόμε μας! 

**************************************************************************************************************

18.3.10

 ..λιακάδα..

Keli..το παιδί (με διαταραχές αυτισμού)..

Margrét..η μάνα (πορεύεται διστακτικά, αλλά άφοβα σε δρόμους όπου συναντά επιστήμονες, προσπαθώντας να βρει τρόπο να καταλάβει, να βοηθήσει..χωρίς να ξέρει καν αν ο γιός της καταλαβαίνει την ισλανδική γλώσσα…ταξιδεύει και συναντάει οικογένειες που αντιμετωπίζουν τον αυτισμό, στην ίδια ή σε διαφορετικές εκδοχές).. 

«The Sunshine Boy»..η ταινία (με σκηνοθεσία Friðrik Þór Friðriksson, με μουσική Sigur Ros και Björk, με αφήγηση Kate Wislet). 

(..κατόπιν διάγνωσης, έχει διαπιστωθεί ότι 1 στα 150 παιδιά «βασανίζονται» από τον αυτισμό)…

* η ταινία θα προβληθεί στα πλαίσια του 12ου φεστιβάλ ντοκυμανταίρ, 21-3-10, Θεσσαλονίκη

* ευχαριστώ, Winter Academy (..κι ας μην έχω δει την ταινία ακόμα)…

(Ετικέτες: bliss)

2 βουτιές:

Ευρύνοος είπε… (18-3-10, 15:34)

Καλή η ταινία, αλλά άλλο πράγμα η πραγματικότητα..ένα φιλικό ιστολόγιο που παρακολουθώ εδώ και καιρό και κατανοώ τις αγωνίες της μάνας.. καλησπέρα Μ.!

new-girl-on-the-blog είπε… (18-3-10, 23:23)

Πάντα η πραγματικότητα μας αφήνει άφωνους..  (..καλησπέρα, Τ.)

**************************************************************************************************************

22.3.10

..με τη ζάχαρη αγνοούμενη!

«Παράλλαξη» (Parallaxi)..αγαπημένο περιοδικό από χρόνια..τεύχος Μαρτίου, «ένας θεατρικός συγγραφέας κρυφακούει σκέψεις»…ο ταλαντούχος και δημιουργικός Άκης Δήμου καταγράφει σκέψεις εν μέσω μετακόμισης…

 «Παραλήρημα σε άδειο δωμάτιο»

«Αλλάζω διαμέρισμα.

Κανονικά, θα έπρεπε να σταματήσω τη στήλη μετά την τελεία της παραπάνω φράσης. Μετακομίζω. Αυτό τα λέει όλα, δεν τα λέει; Αλλά διαμέρισμα αλλάζω, όχι χαρακτήρα, οπότε – και δεδομένου ότι συνεχίζω να είμαι το ίδιο ψυχαναγκαστικός – πάω παρακάτω. Αλλά δεν έχει παρακάτω να πάω. Το δρόμο μου τον φράζουν κουτάκια, κούτες και κουτιά ξέχειλα μέχρι πάνω. Δεν τα έχω κλείσει ακόμα. Διακρίνω το κεφάλι ενός μικρού, ξύλινου σκύλου (κουνιέται ή έχω παραισθήσεις;). Τη λόγχη ενός χαρτοκόπτη. Την «Αργώ» του Γιώργου Θεοτοκά. Ένα ημερολόγιο του 2005 (νιάτα!), στο  οποίο κάτι έχω σημειώσει που πρέπει οπωσδήποτε να σωθεί τρία χρόνια μετά (πίπες!). Έναν αυγοδάρτη (από σιλικόνη)… Προχωράω λίγο μέσα στο σεληνιακό τοπίο που άλλοτε έλεγα «σπίτι μου». Λίγο, όχι πολύ. Ενάμιση βήμα. Πριν γίνουν δύο (τα βήματα), τα πόδια μου μπερδεύονται σε μια υδρόγειο σφαίρα. Έχω τον κόσμο στα πόδια μου γι΄αυτό δεν μπορώ να κάνω βήμα, σκέφτομαι (εξακολουθώ, ακόμα και σε συνθήκες πανικού, να σκέφτομαι ποιητικά. Ή γελοία, όπως το πάρεις). Σηκώνω τον κόσμο για να περάσω. Τώρα κρατάω την υδρόγειο στη χούφτα μου. Η υδρόγειος αποδεικνύεται ξύστρα. Μολύβι δεν βρίσκω (κάπου εκεί μέσα είναι). Ευτυχώς, έχω πολλά στυλό παρκαρισμένα. Αλλά τα στυλό δεν ξύνονται. Ξαφνικά θέλω να βάλω τα κλάματα. Όχι επειδή δεν ξύνονται τα στυλό (αν και θα μπορούσα και γι΄αυτό) αλλά επειδή η μετακόμιση μ΄έχει αλαλιάσει. Τρώω μόνο πορτοκάλια, μπανάνες και μαύρο ψωμί. Μουσική δεν υπάρχει. Πίνω ουίσκι στο ποτήρι του κρασιού. Τα μισά δωμάτια δεν έχουν φως. Χτυπάει το τηλέφωνο και τρομάζω (απίστευτο πόσο θρίλερ μπορεί να είναι ο ήχος του τηλεφώνου σ΄ένα άδειο διαμέρισμα). Απαντάω μετά φόβου Θεού. Εκ των υστέρων, αποδεικνύεται ότι δικαίως φοβήθηκα. Τα εννιά στα δέκα τηλεφωνήματα είναι για δουλειές (το δέκατο…άστα). Αποδεικνύεται ότι είμαι έξω απ΄όλα τα deadlines αλλά όλοι είναι πρόθυμοι να μου δώσουν μια «παράταση δύο-τριών ημερών», ίσως γιατί μ΄ακούνε έτοιμο ν΄αναλυθώ σε λυγμούς (ν΄αναλυθώ σε λυγμούς! – έχω αρχίσει και γράφω σαν την Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου). Στο μεταξύ, φτάνουνε στ΄αυτιά μου περίεργα μηνύματα. Χώρισε, λέει, η Μενεγάκη. Άρα είναι κι αυτή σε μετακόμιση. Ή μήπως μετακομίζει ο Λάτσιος; Ποιόν να πάρω να μοιραστούμε τον προβληματισμό μας για τις τιμές των εταιριών μεταφοράς; Ακούγεται επίσης ότι οι Ζυγοί έχουν αυτήν την περίοδο την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουν την ερωτική τους ζωή. Εγώ είμαι Ζυγός»αυτή την περίοδο» (και όλες τις άλλες). Αλλά τη βγάζω στο πάτωμα μ΄έναν καφέ φαρμάκι επειδή η ζάχαρη είναι αγνοούμενη. Όταν δεν μπορείς να προσδιορίσεις πού στο διάολο είναι η ζάχαρη, είναι εντελώς βλακώδες να προσπαθείς να επαναπροσδιορίσεις την ερωτική σου ζωή: αυτό λέει μια παλιά ινδιάνικη παροιμία. Συνεπώς, χάνω την ευκαιρία. Επίσης, συνεχίζει η χορωδία των παιδιών που γράφει τα ζώδια, πρέπει να προσέξουμε (οι Ζυγοί πάντα) τους φόβους μας που αυτοεκπληρώνονται. Σκούρα τα πράγματα. Γιατί εγώ τρέμω ότι δεν θα μετακομίσω ποτέ και θα γεράσω πίνοντας ουίσκι στο κρασοπότηρο, με την υδρόγειο μπλεγμένη στα πόδια μου και βαθιά λυπημένος που τα στυλό δεν ξύνονται και άρα ο κόσμος δεν μπορεί να μου χρησιμεύσει σε τίποτα. Τέλος πάντων. Αλλά δεν είναι τέλος, το ξέρω. Είναι μόνο η αρχή. Όταν γίνει η μετακόμιση (όταν γίνει), ακολουθεί η εγκατάσταση στο καινούργιο διαμέρισμα. Η τακτοποίηση. Ο εξακολουθητικός πανικός της χαμένης ζάχαρης. Η παράταση των δύο-τριών ημερών που θα έχει εκπνεύσει. Οι τέσσερις βιβλιοθήκες που πρέπει να στηθούν. Οι ντουλάπες που πρέπει να μπουν σε μια τάξη (εν τω μεταξύ φοράω ένα ωραιότατο αυγουστιάτικο μακό Φλεβάρη μήνα, μέσα από μια ζακέτα δύο νούμερα μεγαλύτερη που έχω αποφασίσει να την αφήσω σουβενίρ στον επόμενο ένοικο)…Αλλά θα τα καταφέρω, λέω. Μόνο και μόνο για τη στιγμή που θα διανύω ανεμπόδιστος την τερατώδη απόσταση γραφείο-κρεβατοκάμαρα χωρίς τον κόσμο να μπλέκεται στα πόδια μου, πρέπει να τα καταφέρω. Μόνο και μόνο για τη στιγμή που θα υπάρχουν στο σπίτι μολύβια για να ξύσω στη υδρόγειο-ξύστρα. Αν και μέχρι τότε, κόβω το κεφάλι μου, θα ΄χουνε βγει και στυλό που θα ξύνονται.»

…μια μετακόμιση σου φέρνει πυρετό (ή σου ανεβάζει τον ήδη υπάρχοντα), φέρνει φόβο, αγωνία και σε κάνει κακοντυμένο! 

..σου φέρνει πίκρα (για όσο καιρό η ζάχαρη παραμένει αγνοούμενη)!

..πάνω απ΄όλα σε κάνει ν΄αναρωτιέσαι «..και τι να τον κάνω τον κόσμο στα πόδια μου, όταν δε μπορεί να μου χρησιμεύσει σε τίποτα»;

..κι αν δεν υπάρχει μουσική στο άδειο δωμάτιο…θα σκεφτώ μουσική..θα τραγουδήσω στίχους για μέρες ανοιξιάτικες…«κι είναι μέρες που φέρνουν στον κόσμο την άνοιξη και μέσα μου σβήνει ο φόβος κι η άρνηση»..

* το κείμενο αναδημοσιεύεται εδώ κατόπιν της έγκρισης του Άκη Δήμου..τον ευχαριστώ (κυρίως για όλα όσα μου «χάρισε» μέσα απ΄το κείμενό του)!

(Ετικέτες: I quote)

7 βουτιές:

b|a|s|n\i/a είπε… (22-3-10, 17:11)

μελαγχολικά αισιόδοξες οι μετακομίσεις. για αυτό που τελειώνει. για αυτό που αρχίζει. για αυτά που συνεχίζονται.
καλησπέρα σου! 🙂

Ταχυδρόμος! είπε… (22-3-10, 19:04)

Τρομερή parallaxi τρομερή αλλαγή στο blog σου!

new-girl-on-the-blog είπε… (22-3-10, 21:46)

* b|a|s|n\i/a
..εσύ ξέρεις..χαμόγελο..για όλα αυτά!
Καλησπέρα και σε σένα!
🙂

* Ταχυδρόμος
Χαιρετώ τον τρομερό ταχυδρόμο!
(..ευχαριστώ!)

Καιτη είπε… (22-3-10, 23:58)

αχ αυτή η ζάχαρη.. μια ζωή χαμένη είναι.. και την έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη.. 

Καλώς σε βρήκα καλή μου! 🙂

new-girl-on-the-blog είπε… (23-3-10, 20:52)

* Καλώς ήρθες, Καίτη! 🙂

ΠΡΩΤΟΠΛΑΣΤΗ… είπε… (28-3-10, 16:00)

«είναι ωραία να πέφτεις (έστω και πάνω στον «κόσμο»), αν αντέχεις να πέφτεις, ίσως μάθεις τελικά να πετάς…» 

Υπέροχα μελαγχολικό-θυμίζει όχι μόνο το παραλήρημα της μετακόμισης, αλλά γενικώς κάθε παραλήρημα…

Φιλιά και καλή Μεγάλη εβδομάδα!

new-girl-on-the-blog είπε… (29-3-10, 20:36)

Ας έχουμε μια ήρεμη Μ. Εβδομάδα, Εύα μου…με ή χωρίς πτήσεις και μετακομίσεις..!

..σκέψη-βουτιά!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: