Βουτιά από ψηλά..

(σε μνήμες αμνησίας και καπνούς της φαντασίας)

ΜΑΪΟΣ

Εδώ βρίσκονται οι αναρτήσεις της πρώτης «βουτιάς από ψηλά» που «χάθηκε» στα σκοτεινά σοκάκια του Blogger (blogspot.com)!

(..σε κάποιες έχουν περισωθεί και τα σχόλια)

**************************************************************************************************************

11.5.09

..Καλό μας μήνα!

(Stevenson lighthouse, Isle of May)


Μάϊος..ο πιο λουλουδάτος μήνας του χρόνου!

..Πάντα ο μήνας αυτός σηματοδοτούσε την αρχή της άνοιξης στη συνείδησή μου..κι ας είναι ο τελευταίος – ημερολογιακά -μήνας της εποχής!

..Οι δρόμοι ευωδιάζουν, ο ουρανός σου κλείνει πονηρά το μάτι..η μουσική σε συνεπαίρνει περισσότερο από πριν! 

* Ο Μάϊος είναι ο πέμπτος μήνας του έτους στο γρηγοριανό ημερολόγιο και επίσης είναι ένας μήνας μέσα στη βόρεια εποχή της άνοιξης.
Ίσως να έχει πάρει τ΄όνομά του απ΄ την ελληνική θεά Μαία, η οποία ταυτοποιήθηκε με τη ρωμαϊκή θεά της εποχής της γονιμότητας, Bona Dea, για την οποία γινόταν γιορτή προς τιμήν της το Μάιο. *

* Υπάρχουν 5 περιοχές ανά τον κόσμο, των οποίων η ονομασία είναι»Μάϊος»!
Οι δύο από αυτές βρίσκονται στις ΗΠΑ: May, California και May, Texas.
Ακόμη δύο με την ονομασία May District βρίσκονται η μία (Май ауданы) στο Καζακστάν και η άλλη (Mai) στο Λάος. 
Η τελευταία ονομάζεται Isle of May (σημαίνει «αβέβαιο») και βρίσκεται στη Σκωτία.
Στις εικόνες της «χάθηκα» για λίγη ώρα! Πρόκειται για μια τοποθεσία ακατοίκητη, με άγρια ομορφιά..με θαυμάσιους φάρους.
Το νησί διευθύνεται (και προστατεύεται, ως «εθνική φύση») απ΄τηνScottish Natural Heritage.
Μπορεί η περιοχή να μην κατοικείται από ανθρώπους, αλλά ζουν και απολαμβάνουν τη φύση εκεί οι κορμοράνοι και τα χνουδωτά γκρίζα κουτάβια! *

* ..Υπάρχει κι ένα ποίημα…«Maj» Μάιος δηλ. στην τσεχική γλώσσα, γραμμένο απ΄τον Karel Hynek Mαcha..ένα ποίημα με σεβασμό στην ομορφιά της ανοιξιάτικης φύσης! 
Εξιστορεί μια ιστορία αγάπης και ξεκινάει έτσι..

«Late evening, on the first of May—

The twilit May—the time of love.
Meltingly called the turtle-dove,
Where rich and sweet pinewoods lay.» *

Καλό μήνα να ΄χουμε..λουλουδάτο, ευωδιαστό, με γέλια και γιορτές γι΄ασήμαντες – κυρίως-αφορμές!

* βοήθημα για την εύρεση των παραπάνω πληροφοριών αποτέλεσε η wikipedia.. 

************************************************************************************************************

6.5.09

Taxi stories!

Οι διαδρομές με ταξί είναι μέρος της καθημερινότητάς μου..πόσες ιστορίες έχω να θυμηθώ!
(Κάποτε, ένας συνάδελφος μου ΄χε πει «εσύ πρέπει να γράψεις βιβλίο μια μέρα και να εξιστορείς αυτά που σου συμβαίνουν όταν χρησιμοποιείς ταξί ως μεταφορικό μέσο»)
Τις προάλλες λοιπόν, μέρα αργίας για τους περισσότερους, μπήκα σ΄ένα άδειο ταξί…καλησπέρισα τον οδηγό και του είπα τον προορισμό μου..αυτός γύρισε προς το μέρος μου, με κοίταξε απορημένος κι ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος:
οδηγός ταξί: -Κοπελιά, γιατί πηγαίνεις εκεί σήμερα;
εγώ: -Δουλειά..
οδηγός ταξί: -Δουλειά;;;
εγώ: -Ναι..λίγοι άνθρωποι δουλεύουν σήμερα;
οδηγός ταξί: -Όχι..κι εγώ δουλεύω! Καιαι..τι είναι εκεί που πας; Τι έχει εκεί, στο κτίριο;
εγώ: -Διάφορες εταιρίες..ραδιοφωνικοί σταθμοί, εταιρίες παροχής φυσικού αερίου..κλπ…
οδηγός ταξί: -Εσύ σε ποιά απ΄αυτές δουλεύεις; Σε ραδιοφωνικό σταθμό;
εγώ: -Είναι…μυστικό!
οδηγός ταξί: -Εεε..τι μυστικό, γιατί;
εγώ: -Δε μπορώ να σας πω..
οδηγός ταξί: -Ε, μα γιατί, τι δουλειά είναι και δε μπορείς να πεις;
εγώ: -Ξέρετε..χμ..είμαι…κατάσκοπος..!
οδηγός ταξί: -????? Εε.. Χα! …Καλάάάά..!!!
Στη υπόλοιπη διαδρομή ο οδηγός έριχνε κλεφτές ματιές μέσα απ΄τον καθρέφτη στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου όπου καθόμουν.
Μετά από λίγη ώρα, φτάσαμε στον προορισμό μου, το ταξί σταμάτησε μπροστά στο κτίριο (όπου στεγάζονται τα..head quarters της εταιρίας κατασκόπων, στην οποία παρέχω τις πολύτιμες υπηρεσίες μου!) κι άκουσα τον οδηγό να μου λέει χαμογελώντας:
«Δεσποινίς-κατάσκοπε, εδώ κατεβαίνετε..!»

Πλήρωσα, κατέβηκα απ΄το ταξί και γέλασα δυνατά καθώς ανέβαινα τις σκάλες…

************************************************************************************************************

14.5.09

Enjoying the (absolute) silence..!

Πώς ν΄αρχίσω να εξιστορώ μια «περιπέτεια» που δεν είναι ευχάριστη κι αφήνει την αίσθηση ενός καφέ-της-παρηγοριάς στο στόμα;

..η ιστορία αρχίζει ακριβώς έτσι..

Όντας fan των Depeche Mode απ΄τα πρώτα τους βήματα ως τώρα, δυστυχώς (;) δεν είχα καταφέρει ποτέ να βρεθώ σε συναυλία τους! ..Πόσο τυχερή αισθάνθηκα όταν απόκτησα το μαγικό εισιτήριο για το πολυπόθητο γεγονός (σχεδόν 2 μήνες πριν..)!!
(..Και τι κρίμα που διατυμπάνιζα όπου βρισκόμουν κι όπου στεκόμουν πως «θα πάω στη συναυλίαααα»..διότι δε μπορεί…κάποιος χαιρέκακος-γκαντέμης-φίλος-που-θέλει-ξύλο έβαλε το χεράκι του και θα παίξει το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου στην ιστορία αυτή..!)
Δευτέρα 11 Μαϊου..ανεβαίνω στο τραίνο από Θεσσαλονίκη για Αθήνα…χαρούμενη εγώ (μέσα κι έξω) γιατί όχι μόνο θα πήγαινα στην (αγαπημένη) πρωτεύουσα, αλλά θα παρακολουθούσα για πρώτη φορά live ένα αγαπημένο μουσικό γκρουπ!
..Ε, κάπου εδώ αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα (κακά) σημάδια..το τραίνο σταματάει ξαφνικά λίγα χιλιόμετρα έξω απ΄την Αθήνα και μια ανακοίνωση έρχεται ναμας δώσει το πρώτο χτύπημα..υπήρξε δολιοφθορά στις σιδηρογραμμές (φήμες λένε πως τα καλώδια χαλκού κόβονται επί τούτου και μοσχοπουλιούνται!)..νάτη η πρώτη καθυστέρηση…
Δε βαριέσαι, σκέφτομαι, δε χάλασε κι ο κόσμος (μόνο η διάθεσή μου, για μια -μόνο- στιγμή)..και δε σκέφτηκα ούτε γι΄αστείο πως αυτό θα μορούσε να ήταν κακός οιωνός!
(Ξε)περνάμε το μικρό εμπόδιο και φτάνουμε στον προορισμό μας λοιπόν!
Μισά (πολύ) καλά-μισά άσχημα τα γεγονότα μέχρι να φύγει η ρημαδο-μέρα κι η νύχτα..
Η επόμενη ήταν η «μεγάλη» μέρα..(Τρίτη, 12 Μαϊου, μην ξεχνιόμαστε)!
Περιχαρείς (η παρέα μου κι εγώ) ξεκινάμε για το Terra Vibe park στη Μαλακάσα…
Λίγα λεπτά πριν να φτάσουμε στον προορισμό (βλ. θέση παρκαρίσματος αυτοκινήτου, καμιά 3-4 χλμ μακριά απ΄τον συναυλιακό χώρο), ενθυμούμαι, η ανόητη κορασίδα, ότι το εισιτήριο που μου εξασφάλιζε την είσοδο στο «όνειρο της εβδομάδας» είχε μείνει πίσω (στο χώρο αναχώρησης, στην Αθήνα)!!
Πρώτα ψιθύρισα στον εαυτό μου «δεν το πιστεύω..» κι ύστερα ενημέρωσα τους συνεπιβάτες…στην αρχή δεν με πίστεψαν, αλλά όταν κατάλαβαν πως έλεγα την αλήθεια (και με μίσησαν για κλάσματα, έστω, του δευτερολέπτου-είμαι βέβαιη!), πήραμε το δρόμο της επιστροφής προς εύρεση του εισιτηρίου….ούτε και τότε σκέφτηκα πως ίσως κάποιος, κάτι να μου έλεγε «μην πας στη συναυλία»!
Αφού λοιπόν ξε(περάσαμε) κι αυτή τη μικρή περιπέτεια, έφτασε ξανά η ώρα του παρκαρίσματος (μακριάάά)…δρόμο πήραμε, δρόμο αφήσαμε (με τα πόδια, βέβαια) και φτάσαμε στην είσοδο του χώρου όπου ήταν να γίνει η συναυλία και όπου (εσκεμμένα παρέλειψα να πω) είχαμε στήσει (εξαιτίας μου εντελώς) και κάποιο άλλο άτομο, το οποίο είχε φτάσει στην ώρα του..!
Ακολουθεί έλεγχος εισιτηρίων, μας φόρεσαν το σχετικό βραχιολάκι-ένδειξη «ήμουν-κι-εγώ-εκεί» και αφού τριγυρίσαμε λίγο, βρήκαμε την καταλληλότερη θέση να σταθούμε για ναπαρακολουθήσουμε το μέγα γεγονός της βραδιάς!
Ώρα 21:10..χειροκροτήματα, φωνές, μια φίλη προσπαθούσε εκείνη τη στιγμή να μάθει να σφυρίζει (κλέφτικα), ξανά χειροκροτήματα και φωνές…
Ώρα 21:36…εκπρόσωπος τύπου του γκρουπ ανεβαίνει στη σκηνή, μαζί κι η εκπρόσωπος της διοργανώτριας του event στην Ελλάδα..
«I ΄m afraid I have some bad news (κεραυνός)..tonight ΄s show must be cancelled (κεραυνός και βροντή)..Dave got ill….We apologize..(μπλα..μπλα..μπλα…..)»…όλα θολά στο μυαλό μου…δεν ακούω πια τι λένε οι απαίσιοι στη σκηνή…ο νους μου φέρνει εμπρός μια εικόνα που είδαμε λίγη ώρα πριν, στο δρόμο προς τα κει…μια ψόφια αλεπού σε αρχικό στάδιο σήψης..(κιάλλος κακός οιωνός, τον οποίο δεν έλαβα υπ΄όψιν;;;)
Φωνάξαμε, ουρλιάξαμε, βρίσαμε…ως εκεί…πήραμε σιγά-σιγά το δρόμο προς το αυτοκίνητο…μιλώντας ακατάπαυστα για τη δυσάρεστη έκπληξη στην αρχή..αμίλητοι μετά…
..ύστερα πάλι γέλια, αστειάκια με ό,τι συνέβη, συνομιλίες με άλλους άγνωστους-παθόντες, που περνούσαν δίπλα μας…έπειτα σιωπή……χαλαρή..ύποπτη..επίφοβη..άκακη…σιωπή……
(..they sing «Never let me down» but THEY DID let us down…)
Ο δρόμος της επιστροφής προς τη Θεσσαλονίκη δύσκολος..πάλι καθυστέρηση στο δρομολόγιο του τραίνου, περιπέτεια με λεωφορεία ενδιάμεσα (και το ραδιόφωνο να παίζει «ήταν πρωί σεμια γωνιά στην Κοκκινιά..που είδα το μπόγια, το ληστή και το φοονιάάά»..υπέροχοι-κατά-τ΄-άλλα οι στίχοι του Γκάτσου, διόλου κατάλληλοι όμως για την ώρα!), μελισσάκια να μας τριγυρίζουν απειλητικά κι ένα γέλιο μανιακό να μας κατατρέχει..!!
Κάποιος να μας σώσειειειει!!!!
Έφτασα στο σπίτι και το μυαλό μου έτρεχε να ξεφύγει ακόμα…θυμήθηκα το στίχο «..ήταν η Αθήνα κόμπος στο λαιμό..»κι ήταν όντως έτσι εκείνο το βράδυ…
That night a dream was cancelled due to health problems…
«Shit happens», as a friend said (how true)!

************************************************************************************************************

17.5.09

Κι είμαι ακόμα εδώ;;;

Είμαστε άραγε υπεύθυνοι για τα όνειρά μας; 

..Συμφωνώ μ΄αυτό που λένε πως είμαστε υπεύθυνοι των πράξεών μας…υπεύθυνοι των αντιδράσεών μας (κι αυτό όχι πάντα)….μαπώς είναι δυνατόν να είμαστε υπεύθυνοι για τα όνειρά μας;

Τα όνειρα άγονται και φέρονται από συναισθήματα…μπορεί κανείς να τιθασεύσει την ορμή των συναισθημάτων του;

Μπορεί να ξέρει εκ των προτέρων ποιες θα είναι οι συνέπειες μιας ροής συναισθημάτων;

Οι συνέπειες μάλλον δεν είναι προβλέψιμες, αλλά τα συναισθήματαείναι σχεδόν βέβαιο πως οδηγούν σε όνειρα….κι αυτά με τη σειρά τους σε οδηγούν κάπου αλλού…άλλη φορά στο ζοφερό αδιέξοδο..άλλη στη λάμψη της ελπίδας…κι εσύ παρασύρεσαι απ΄τ΄όνειρο….εκείνη τη μαγική στιγμή της αποπλάνησης του εαυτού σου απ΄τ΄όνειρο δεν έχεις καμιά ευθύνη γι΄αυτό! 
Είναι δεδομένο πως θα παρασυρθείς…φρόντισε μόνο να ΄χεις μαζί σου χαμόγελα, για να χαρίσεις σ΄όποιον βρίσκεται στον προορισμό σου (και περιμένει)….αυθόρμητα, τρελά χαμόγελα!!!
..Δώρο γι΄αυτόν που θα ΄θελε να είναι εκεί που ήσουν, αλλά κι εσύ θα ΄θελες να πας εκεί που είναι…! 
…Κι είμαι ακόμα εδώ;
(..όπως ο γλάρος θα πετάξω…ως εκεί…) 

************************************************************************************************************

22.5.09

Αντικειμενική αξία…

Συναντήσεις…πόσους ανθρώπους έχει συναντήσει ο καθένας από μας στη ζωή του ως τώρα; ..Άλλος πολλούς, άλλος λίγους…
Όλα αυτά τα πρόσωπα βρέθηκαν στο δρόμο μας (ή εμείς βρεθήκαμε στον δικό τους) τυχαία ή μοιραία.
Όπως και να ΄χει, η συμβολή τους στο να γίνει η ζωή μας καλύτερη ή χειρότερη, απ΄ότι ήταν πριν βρεθούν κοντά μας, είναι μιαπραγματικότητα!
..Φάνηκαν από μακριά, στην άκρη του δρόμου, να σκέκονται υπομονετικά περιμένοντας πότε θα φτάσουμε ως εκεί..κοντά τους!
..Εμφανίστηκαν ξαφνικά, ως δια μαγείας..ή καλύτερα, σαν από μηχανής θεοί, δίπλα μας, μπροστά μας, χαμογελώντας ή δίνοντάς μας τηνεντύπωση πως το απειλητικό τους βλέμμα μας «συμβούλευε» να φύγουμε μακριά τους!
Σ΄αυτούς τους δεύτερους θα σταθώ…πώς είναι δυνατόν, άραγε, όταν βρισκόμαστε απέναντι σ΄αυτά τα πρόσωπα να μην το βάζουμε στα πόδια;
Είναι η μεγάλη ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας που δεν μας επιτρέπει να το βάλουμε στα πόδια; (γιατί σκεφτόμαστε «Έλα τώρα, εγώ θα φοβηθώ αυτό το άγριο, βλοσυρό πρόσωπο ή βλέμμα; Αφού δεν υπάρχει περίπτωση να με «νικήσει»..Όχι εμένα!»)
Είναι μήπως η «διεστραμμένη» περιέργειά μας να μάθουμε τι κρύβεται πίσω απ΄το βλέμμα ή πώς μπορούμε ν΄αλλάξουμε το πρόσωπο αυτό ή το δημιουργικό ρίσκο που μας κατατρέχει στη μέχρι τώρα ζωή μας;
..Ίσως είναι η ευαισθησία μας απλώς που μας οδηγεί, σαν λύχνος στο σκοτάδι…μας οδηγει μέχρι ν΄ακούσουμε αυτό το «κλικ» που ταράζει γλυκά τις αισθήσεις μας όταν νιώσουμε ότι συναντήσαμε κάποιον που(αν και άγνωστος) δίνει άλλη διάσταση (από αυτή που γνωρίζαμε ήδη..) στην αίσθηση της οικειότητας..όταν νιώσουμε ότι γεμίζουμε το «χρόνο» και το «χώρο» του άλλου με έξυπνο τρόπο, με συνέπεια, με χρώματα πραγματικά κι όχι εικονικά!
Είναι οι «σωτήρες» μας κι είμαστε κι εμείς οι δικοί τους «σωτήρες»..!
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μια ιδιαίτερη αντικειμενική αξία για μας..κι η αξία τους δε μετριέται ούτε σε χαρά, ούτε σε λύπη…τη νιώθεις απλά ναπλημμυρίζει το μυαλό και την ψυχή σου..σα ν΄αρχίζει μια γιορτή πουεύχεσαι να μην έχει τελειωμό!!
Βουτάς τα δάχτυλά σου στα χρώματα και ζωγραφίζεις με μανία αλλόκοτα (για τους γύρω) πορτραίτα…!
Κι όπως δυνατά τραγουδιούνται αυτοί οι στίχοι του (Πάνου Μουζουράκη, έτσι «δυνατά» ζωγραφίζεις..»θα έρθει και θα γίνει χαμός, δε θα ΄ναι πολύπλοκος μα ούτε απλός, δε θα ΄ναι ασπρόμαυρος μα ούτε και γκρι, θα παίζει με χρώματα που θέλεις εσύ…»!

************************************************************************************************************

27.5.09

Bubble-meds for you!

Η γη γυρίζει..

Οι σκέψεις τρέχουν..σε κάνουν να θέλεις ν΄ακολουθήσεις..καιτο κάνεις στην αρχή…
Τρέχεις δίπλα τους…τρέχεις..τρέχεις…κουράζεσαι…προσπαθείςνα τρέξεις ξοπίσω τους, μ΄αυτές ξεμακραίνουν, χάνονται απ΄τα μάτια του μυαλού σου, εξαφανίζονται..

Η γη σταματάει..
Οι σκέψεις παγώνουν…σα ν΄άκουσες κάτι που σε τρόμαξε ή σε ξάφνιασε!
Μια «παγωμένη» σκέψη είναι δύσκολο να την κουμαντάρεις..δεν ακούει, δεν αισθάνεται, δεν αντιδρά…νιώθεις πως υπάρχει, επηρεάζεσαι απ΄την άκαμπτη παρουσία της..σε τρελαίνει!
Ψάχνεις..βρίσκεις..χάνεσαι…
Στη φαντασία μας όλα επιτρέπονται…χωρίς κανόνες, όρια, ρουτίνα..κανείς δεν σου μιλάει για ιδέες τετριμμένες και όνειρα παρωχημένα…όλα ανεκτίμητα..καινούργια και παλιά…θολά κι αστραφτερά..όλα καλοδεχούμενα, αρκεί να μην είναι βαρετά..!
Τρέχεις και ξαφνικά σταματάς..»παγώνεις» κι εσύ….όπως η σκέψη σου!
Κι όπως στέκεσαι, μια σταθερά μια ανισόρροπα, αισθάνεσαι πως κάτι χαϊδεύει απαλά το δέρμα του χεριού σου..μετά το πρόσωπο…γυρνάς απ΄την πλευρά που έρχεται το άγγιγμα και βλέπεις κάτι ονειρικό…φυσαλίδες…παντού! ..Έχει γεμίσει ο τόπος γύρω από φυσαλίδες! Μικρές, μεγάλες, παιχνιδιάρικες, διάφανες, χρωματιστές φυσαλίδες!
Σαν κάποιος να φτιάχνει μοναδικές σαπουνόφουσκες για σένα!
Έρχονται και σκάνε πάνω σου με τέτοια γλύκα που σε κάνουν ναχαμογελάς!!
Χάνεσαι…
(..did you forget to take your meds? ..Babyyyy???)

(Ετικέτες: at the blink of an eye)

2 βουτιές:

AATON είπε… (31-5-09, 15:13)

Οι σκέψεις..
μοναδικοί μας σύντροφοι, απο παιδιά ακόμη, μέχρι το τέλος. 
Δεν μας αφήνουν ποτέ μόνους, πάντα στροβιλίζονται στο μυαλό μας, μας κάνουν και ξεχνάμε το παρόν, αναπολούμε το παρελθόν και ονειρευόμαστε το μέλλον..
Χαίρομαι που σε βρήκα, καλή σου μέρα,
Νικόλας

new-girl-on-the-blog είπε(31-5-09, 15:42)

Καλά που υπάρχουν..!
Καλώς βρεθήκαμε, Νικόλα, καλό απόγευμα!

************************************************************************************************************

31.5.09

..μάτι, μάτιασμα..μας μάτιασαν!

"Drowning Girl", Roy Lichtenstein

Χρόνια τώρα ακούω να λέγονται φράσεις όπως «α..ματιασμένος (-η) είναι!» ή «πωπω, κακό μάτι σε είδε!», οι οποίες βέβαια συνοδύονται με το απαραίτητο «φτύσιμο» κατάμουτρα στο «ματιασμένο» άτομο!
Να ΄ναι τάχα προλήψεις; 
Ή μήπως όλα αυτά έχουν μια δόση (μικρή ή μεγάλη) αλήθειας;
Η αρνητική επίδραση ενός βλέμματος και μόνο πάνω σ΄έναν άνθρωπο είναι μεγάλη κάποιες φορές..κι ας είναι βλέμμα θαυμασμού κι όχι ζηλόφθονο..!

Η Εκκλησία δεν αρνείται τη βασκανία, αλλά την αποδίδει σε πράξη του διαβόλου και την αποδέχεται τελικώς, εφόσον υπάρχουν ευχές κατά της βασκανίας.

Τα εγκόλπια δίνουν και παίρνουν από αρχαιοτάτων χρόνων..ματόχαντρα, πουγκιά με φυλαχτά…πάντα το «κακόμάτι» (φτου!) το αντιμετωπίζαμε ως κατάρα που δεν έπρεπε να πέσει ποτέ πάνω μας (ούτε πάνω στον πλησίον μας βέβαια..διότι κοντά είμαστε!!)…

Δεν έλειψαν οι στιγμές που αποδώσαμε στο κακό αυτό μάτι(φτου!) τα στραβά κι ανάποδα της μοίρας μας! Μα…ας σκεφτούμε σοβαρά..η αδυσώπητη ματιά αυτών που μας φθονούν μήπως είναι στη φαντασία μας;
Ας έχουμε πάντα κατά νου ότι η θετική σκέψη είναι καλός (αν όχι ο καλύτερος) σύμβουλος!

Κι ακόμα κι αν οι γύρω μας εποφθαλμιούν τη ζωντάνια, τη χαρά και την ευημερία μας…δε σημαίνει πως θ΄αφήσουμε να μας επηρεάσουν με την αρνητική τους ενέργεια!

Όχι, δε θ΄αφήσουμε τη φθονερή ματιά των άλλων να μας κατακυριεύσει! Δε θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας να πνιγεί στα νερά της κακής αύρας ορισμένων!

Φτου!


..σκέψη-βουτιά!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: