Βουτιά από ψηλά..

(σε μνήμες αμνησίας και καπνούς της φαντασίας)

ΙΟΥΝΙΟΣ

Εδώ βρίσκονται οι αναρτήσεις της πρώτης «βουτιάς από ψηλά» που «χάθηκε» στα σκοτεινά σοκάκια του Blogger (blogspot.com)!

(..σε κάποιες έχουν περισωθεί και τα σχόλια)

**************************************************************************************************************

3.6.09

Ζωή από στιγμές φτιαγμένη!

Ξύπνησα σήμερα έχοντας στο νου ένα δάσος…σκοτεινό..με δέντρα ψηλά, εγωιστικά, απ΄αυτά που δεν αφήνουν τον ήλιο να περάσει από μέσα τους..δεν αφήνουν τη στιγμή να φτάσει ως τις ρίζες τους.. 
Κι όλες αυτές οι στιγμές που προσπαθούν να γίνουν ένα με τη ζωή των άκαρδων δέντρων πού πηγαίνουν όταν στραπατσάρονται στα κλαδιά τους; 
Ίσως και να καταλήγουν να ζητούν παρηγοριά στις ζωές των ανθρώπων!
..Είναι τόσες χιλιάδες οι στιγμές που απαρτίζουν τη ζωή μας που αναμφίβολα δε θ΄αναρωτηθούμε για την προέλευση όλων!
Κι όμως…ας το σκεφτούμε..οι στιγμές της ζωής μας γεννήθηκαν με προορισμό τη δική μας ζωή; Τις μεγάλωσαν από μικρές εμφυσώντας τους ως στόχο την ενσωμάτωσή τους στη ζωή μας;
..Ή μήπως πρόκειται για στιγμές χρησιμοποιημένες από άλλους, οι οποίες μετά από ένα (αναγκαστικό) ρετούς κατέληξαν στο δικό μας παρόν; 
Όπως και να ΄χουν τα πράγματα, εμείς τις αγαπάμε τις στιγμές μας!
Ονειρευτήκαμε γι΄αυτές, πορευθήκαμε μ΄αυτές…αυτές οι στιγμές, ό,τι ρούχα κι αν φορούν (πολύχρωμα, μονόχρωμα, φθαρμένα ή «του κουτιού»)..μας δίνουν πνοή έμπνευσης! 
Κι όταν λήξουν; Πού καταλήγουν; ..Χάνονται άραγε οι στιγμές που περνούν;
Κι εμείς..τις ξεχνάμε όταν φύγουν από κοντά μας κι έρθουν άλλες, καινούργιες; 
Μπα…δεν τις ξεχνάμε! Γλυκές ή πικρές, αβάσταχτες ή ελαφρές..όσο ασήμαντες ή σημαντικές κι αν είναι, δεν τις ξεχνάμε! 
..Μπορεί για λίγο να μπαίνουν στο ντουλάπι το σκονισμένο απ΄το χρόνο, αλλά αρκεί ένα δάσος για να μας θυμίσει πόσες στιγμές έφυγαν (ή ξέφυγαν) από μας, χαρούμενες ή λυπημένες, αλλά μας θυμούνται και τις θυμόμαστε ακόμα…!

* .. «έντυσα» τις στιγμές που έγραφα το κείμενο αυτό με το άλμπουμ «Bois de Boulogne» του Peter De Havilland..

(Ετικέτες: no easy action)

2 βουτιές:

Anemos είπε… (18-9-09, 00:34)

«Μπα…δεν τις ξεχνάμε!»
Νομίζω καλή μου πως δυστυχώς οι περισσότεροι τις θυμούνται επιλεκτικά. Από αυτό το «μπα…» που λες, μάλλον θυμάσαι. Κι είναι ικανότητα το να θυμάσαι.
Και δε χάνεται τίποτα. Για να χαθεί κάτι, πρέπει να μην υπάρχει ούτε ένα μόριο στο Σύμπαν που να θυμάται την επίδραση αυτού του κάτι. Γίνεται; Δε γίνεται. Επομένως η λήθη είναι ψέμα. Ενώ η Α-λήθεια… είναι πως τίποτα δεν προσπέρασε. Καλό βράδυ Πνοή.

new-girl-on-the-blog είπε… (18-9-09, 12:55)

Θυμάμαι…
Κι αν καμιά φορά ψάχνουμε μανιωδώς τη λήθη, νομίζοντας πως θα μας λυτρώσει..πάλι στη θύμηση καταλήγουμε..

Καλημέρα, καλέ μου Άνεμε..

**************************************************************************************************************

6.6.09

Φαντασιοκοπώντας…

Σάββατο σήμερα..χθες δεν κοιμήθηκα καλά…σήμερα δεν περίμενα να συμβεί τίποτα σπουδαίο, μα είχα κέφια απ΄το πρωί!
Είπα «θα γράψω στο ιστολόγιο», αλλά καμία έμπνευση..κενό…κάπου διάβασα πρόσφατα πως είναι απαραίτητο ν΄αδειάζουμε το σπίτι μας απ΄τα άχρηστα αντικείμενα, τη ντουλάπα μας απ΄τα ρούχα και τα παπούτσια που δε φοράμε πια, για να δημιουργηθεί χώρος για τα καινούργια που θα ΄ρθουν!
Αυτό χρειάζεται να γίνεται και με το μυαλό μας…ν΄αδειάσουμε το χώρο, για να ΄ρθουν νέες σκέψεις, νέα συναισθήματα (αυτό περίπου έγραφε το κείμενο..)!
Έκανα λοιπόν αρκετό χώρο…άδειασα..άδειασα…δημιουργήθηκε ένα διόλου ευκαταφρόνητο σε μέγεθος κενό και περίμενα….τίποτα…..και τίποτα πάλι…….
Μου ήρθε στο νου η εικόνα ενός «νεκροταφείου» καταπονημένων σκαριών..ενός παρατημένου ναυπηγείου, που βρέθηκε στο δρόμο μου πέρσι το καλοκαίρι στην Ελαφόνησο..είν΄η εικόνα που άφησα μες στη μέση στην αρχή του κειμένου..!
Έτσι κι σκέψεις μου, σα να νεκρώθηκαν….
Είπα «θα διαβώ τα μονοπάτια άγνωστων ιστολογίων» για να γεμίσει η ματιά με εικόνες…
Έτσι βρέθηκα σ΄ένα θαυμάσιο ιστολόγιο… 

..να διαβάζω ένα κείμενο εξαιρετικό…ήταν η ιστορία ενός υπόγειου δωματίου..μια ιστορία δοσμένη χωρίς «σκεπαστές» φράσεις και ακατάληπτο νόημα…ιστορία για ένα υπόγειο δωμάτιο που έλαμπε μέσα στη σκοτεινιά του!
Κι η σκέψη μου πήρε δρόμο…κατά καιρούς όλοι μας δημιουργούμε στο νου μας έναν κόσμο ιδεατό, μια ουτοπία που μας βολεύει και ζούμε εκεί..άλλοι για λίγο..άλλοι για πάντα!
Ο πραγματικός κόσμος εξαλείφεται απ΄τη μνήμη μας..κι ας εξακολουθούμε να ζούμε στη ρουτίνα της καθημερινότητας…κι ας φαινόμαστε στους άλλους πως είμαστε όπως και πριν…ΔΕΝ είμαστε!!
Καμιά φορά αρκεί ένα «κλικ» στη βαλβίδα αποσυμπίεσης του μυαλού μας, για να περάσουμε απ΄την πεζή διάνοια στην εξημμένη φαντασία!
Σ΄αυτή την ονειρική γη λοιπόν γινόμαστε έρμαια μιας φαντασίας…η οποία δεν είναι πάντα σταθερή…μεταλάσσεται ανάλογα με τα κέφια της!
Άλλοτε μας ταξιδεύει σε χαρούμενες γιορτές κι άλλοτε πάλι μας βάζει σ΄ένα πνιγηρό δωμάτιο και μας κάνει δυσπνοϊκούς..οισκέψεις μας δεν αναπνέουν σωστά πια και τ΄όνειρο καταντάει ψευδαίσθηση ζωής..!
Μια στιγμή αρκεί για να μείνεις εν ονείρω για πάντα ή θαρρετά να επανέλθεις στην πραγματικότητα…που αν καλοσκεφτούμε δεν είναι κι άσχημη!
Όταν αφήνουμε τις κακοδιάθετες σκέψεις στην άκρη και τους καλοθελητές να παραμένουν χαμαιπετείς (όπως ίσως τους αξίζει), δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα (μόνο τον εαυτό μας, που παραμονεύει!)..
Από σήμερα θα ΄χω στη σκέψη μου πάντα το υπόγειο δωμάτιο στην ιστορία του Δημήτρη….αυτό το μικρό σκοτεινό δωμάτιο που δε μύριζε μούχλα, αλλά ήταν και θα παραμείνει στη σκέψη μου ως το πλέον μυροβόλο δωμάτιο που «γνώρισα» ως τώρα…!
Κι άφησα πίσω μου το παρατημένο ναυπηγείο…

**************************************************************************************************************

19.6.09

Ροδίζει η ελπίδα…..

Τα ελπιδοφόρα μηνύματα έρχονται πάντα με διαφορετικές προθέσεις κι από διαφορετικό δρόμο! 
Ένα ανοιχτό παράθυρο αφήνει ένα αεράκι ξεσηκωτικό να μπει στο δωμάτιο και με τη φρεσκάδα του να καθαρίσει τη σκέψη..! 
Είναι τα λόγια αγαπημένων προσώπων που με καθησυχάζουν..με γλυκαίνουν..με ανησυχούν…μα είναι πάντα οικεία λόγια, απ΄αυτά που όόόλοι έχουμε ανάγκη ν΄ακούσουμε! Αυτά που κάνουν τη διαφορά όμως..είναι αυτά τα λόγια των «αγνώστων» προσώπων..αυτά δίνουν το κάτι παραπάνω..αυτό το κάτι που απογειώνει τη σκέψη και σε βάζει ξανά στο παιχνίδι της αδυσώπητης προσμονής…αχ αυτά τα γαλίφικα λόγια!! 
Κι εγώ πάντα αλαργοτάξιδη όταν τ΄ακούω..όταν τα νιώθω να πλησιάζουν σε απόσταση της μιας ανάσας…ακόμα κι όταν αντιλαμβάνομαι πως μια μικρή απειλή (για την ησυχία και τη βόλεψή μου) κρύβεται (όχι και πολύ καλά ομολογουμένως) πίσω τους, πάλι με χαρά θα βουτήξω μέσα στα σκοτεινά νερά τους! 
Κι ας ξέρω από πριν πως σύντομα τα λόγια αυτά ίσως και να ξεθωριάσουν…ίσως και να μην είναι τόσο δυνατά όπως στην αρχή και πως μπορώ εύκολα να παλέψω μαζί τους και να βγω νικήτρια…μα το ζητούμενο δεν είναι να μετατρέψω την ευχαρίστηση σε αγώνα..ούτε να προκαταβάλλομαι εξ αρχής πως όλα τα ελπιδοφόρα λόγια των γοητευτικών καταλήγουν να κονιορτοποιούνται στην ανελέητη καθημερινότητα! 
Το (ας πούμε) ζητούμενο ή καλύτερα..το ποθούμενο είναι ο δορυφόρος της καρδιάς μας να είναι πάντα έτοιμος να τεθεί σε τροχιά! 
Κι όπως ο σκίουρος (έξυπνο-κατά τα άλλα-ζώο) ψάχνει για τροφή στους μετασχηματιστές και παθαίνει ηλεκτροπληξία..αλλά θα το κάνει και πάλι μόλις βρει ευκαιρία, έτσι κι εγώ…μαγεύομαι απ΄τα αστεροπληθή λόγια κι αφήνομαι…!
Βουρλίζομαι και το μυαλό χορεύει ασταμάτητα!! 
Μια δραμαμίνηηηη επειγόντως!!!!

«Μοιάζουν γιορτή οι εκδρομές
οι θάλασσες, οι εξοχές
μέσα μου βρέχει συνεχώς
τι σημασία έχει αν έξω πάλι ανθίζει ο καιρός
μέσα μου ανθίζει η χαρά
τι σημασία έχει αν έξω πάλι βρέχει…

Μια βαλίτσα έχω κι εγώ
να στριμώχνω ό,τι αγαπώ
δρόμους φτιάχνει η καρδιά
κι ας το ξέρει από πριν ότι δε βγάζουν πουθενά.

Το νόημα είναι η διαδρομή
κι όχι να φτάσεις ως εκεί
σε θυμάμαι, το ΄χες πει
δρόμος είναι καθετί.»

* (..-οι-καθ΄όλα εμπνευσμένοι μες στην απλότητά τους – στίχοι ανήκουν στο μουσικό γκρουπ ΔΡΑΜΑΜΙΝΗ κι είναι το  τραγούδι «Δρόμος»..)
(η φωτό με το «σκιουράκι-που τρώει-το-μήλο» δεν είναι δική μου (από: colourbox.com), αλλά..έχω την αίσθηση πως την τράβηξα εγώ!)

***********************************************************************************************************

21.6.09

..ακούς φωνές; …ακούω μουσικές!

Η φράση «ακούω φωνές» σίγουρα είναι γνώριμη σε όλους..κι ίσως φέρνει στο μυαλό την Ιωάννα της Λωραίνης (Ζαν ντ΄Αρκ)!
Άραγε ακούγατε (ή ακούτε) φωνές; (όόχι, αυτές που ακούνε κι όλοι οιυπόλοιποι δε μετράνε..!) ..Κι είναι φωνές δυνατές και διαπεραστικές; Ή αχνές κι αδύναμες; Ανδρικές ή γυναικείες;
Καμιά φορά όταν ξυπνάς νωρίς το πρωί θαρρείς πως τ΄όνειρο συνεχίζεται κι ίσως αρχίζεις να μιλάς, νομίζοντας πως κάποιος σ΄ακούει…άραγε να ΄ναι η δική σου φωνή που ακούγεται μες στ΄όνειρο κάποιου άλλου;
Ή μήπως εσύ ακούς τον άλλο να φωνάζει συνεπαρμένος μέσα απ΄το δικό του όνειρο; 
Καμιά φορά ίσως να φαντάζεσαι πως κάποιος σου μιλάει…μπλέκεις γλυκά την πραγματικότητα με τη φαντασία κι ακούς το διάλογό σας..σαν ατάκες θεατρικές, σκόρπιες, χωρίς νόημα..από διαφορετικές πράξεις, διαφορετικών έργων, σε μια σκηνή άδεια από ηθοποιούς και μια πλατεία γεμάτη από θεατές…κι είναι τούτοι οι θεατές που έχουν ανάγκη ν΄ακούσουν την πρόζα, κι ας είναι φράσεις χωρίς συνοχή..κάτι ν΄ακούσουν…κι ας είναι οι φωνές ενός μυαλού που προσπαθεί να γεμίσει το φόβο του..!
Όταν μου έρχονται θύμησες από γεγονότα θλιβερά..σκέφτομαι μουσικές..αντί για πρόζα προσφέρω μιούζικαλ στο φιλοθεάμον κοινό! 
Κάποια μικρά παιδάκια όταν δε θέλουν ν΄ακούσουν κάτι, καλύπτουν με τις παλάμες τους τ΄αυτιά και φωνάζουν ταυτόχρονα «δεν ακούω, δεν ακούω, δεν ακούωωω»!! 
Ε…κάτι τέτοιο προσπαθώ να κάνω κι εγώ, μόνο που αντί να κλείνω τ΄αυτιά μου και να κάνω θόρυβο…φτιάχνω μια φανταστική playlist και την «εμφυτεύω» στο μυαλό μου, ώσπου να περάσει η κακιά η σκέψη..Και δεν είναι η σκέψη αυτή που μ΄ενοχλεί τόσο…είναι τα όσα κουβαλάει μαζί της…μια εκδίκηση που πήρα κι ύστερα δεν ήξερα που να την κρύψω…μια βλαβερή συνέπεια κάποιας παλιάς πράξης…ένα αγαπημένο πρόσωπο που έφυγε απ΄τη ζωή χωρίς να μου πει ένα τελευταίο αστείο και να γελάσουμε σα χαζοί…μια διαολιά των παιδικών χρόνων…ένα σημάδι που άφησα στην καρδιά κάποιου…μια απογοήτευση που μου χάρισαν με όλες τις τιμές…μια στραβοτιμονιά που μ΄έκανε να πνιγώ σε θάλασσα άρνησης….
Γι΄αυτό λοιπόν κι εγώ πατάω το play κι αρχίζει το μουσικό ταξίδι…!

(Οι σκέψεις μου αυτές τροφοδοτήθηκαν από ένα κείμενο του Αλέξη Σταμάτη για τη μουσική επιληψία..ή καλύτερα τη μουσικογενή επιληψία, η οποία, όπως λένε, προκαλείται από συγκεκριμένη μουσική που έχει συναισθηματική σημασία για τον «ασθενή».)

..Κι η Ιωάννα της Λωραίνης βίωνε, όπως λένε, στιγμές έκστασης με φως κι έβλεπε οράματα αγγέλων. Σύμφωνα με τη νευρολόγο Lydia Bayne αυτά ήταν εκδηλώσεις εστιασμένης μουσικογενούς κροταφικής επιληψίας που ερεθίζονταν από τους κτύπους των καμπάνων της εκκλησίας. Πολλές είναι οι αναφορές που υποστηρίζουν ότι ήταν επιληπτική.
Ωστόσο ο Hughes R. αμφισβητεί ότι η Joan of Arc έπασχε από επιληψία. Θεωρεί ότι οι παραισθήσεις μεγάλης διαρκείας δεν αφορούν την επιληψία, αλλά οι στιγμιαίες, όπως οι στιγμιαίες λάμψεις φωτός *, αλλά τι να πουν όλοι αυτοί; Η γυναίκα συνελήφθη απ΄τον Φίλιππο της Βουργουνδίας (τον επονομαζόμενο…»Καλό»!) και κάηκε στην πυρά ως αιρετική…

*(αυτά λένε τα γραπτά στη wikipedia)

Πατάω το play…«Fire water burn» τραγουδούν οι Bloodhound Gang…«Rebel Rebel» ο Bowie…«Here comes the rain again» (falling on my head like a memory..falling on my head like a new emotion… I want to walk in the open wind…)» οι Eurythmics….
«Ξηλώνω» το κουμπί που έχει επάνω του γραμμένη την εκνευριστική λέξη stop κι ακούω ξανά και ξανά…!

*************************************************************************************************************

25.6.09

…fly away..!

Πόσο ανυπόφορες μπορούν να γίνουν οι μέρες;
Ξυπνάς το πρωί..αντιλαμβάνεσαι πως έχει δροσίσει ο καιρός..τι ωραία (σκέφτεσαι) δε θα λιώσω απ΄τη ζέστη σήμερα! Σηκώνεσαι απ΄το κρεβάτι σου, με καθαρό μυαλό και χαμόγελο στα χείλη (έτσι όπως «πάν΄ οι φαντάροι μας μπροστά») και πιστεύεις πως..ναι, σήμερα θα κατακτήσεις τον κόσμο!! (εε…εντάξει…αν όχι όλο τον κόσμο, τον μισό..εντάξει..εντάξει…το…1/3;; …ΟΚ, το μισό του μισού του 1/3, δε δέχομαι μικρότερο ποσοστό!)
..Κάθεσαι να φας τα νοστιμότατα δημητριακά σου (υγιεινή διατροφή πάνω απ΄όλα!), να πιεις την ωραιότατη παγωμένη σοκολατίτσα σου (καφέ δεν πίνω, το σημειώνουμε αυτό) και ακούς χαλαρή μουσική…κι εκεί που ονειρεύεσαι παραλίες κι είναι σα να είσαι ήδη σε μια απ΄αυτές..κι ακούς το κύμα να σκάει δίπλα σου με απαλούς παφλασμούς….κάτι ενοχλητικό σου σταματά τη φαντασία..σου ρημάζει τ΄όνειρο, βρε παιδί μου!
Ε, αυτό πια…όχι τάβλι πρωινιάτικα! Όχι, αυτός ο εκνευριστικός ήχος απ΄τα πούλια (άμα δεν τα χτυπήσεις κάτω – σα χταπόδι στο βράχο – δεν το ευχαριστιέσαι, λένε οι ταβλαδόροι που σέβονται τον εαυτό τους) ν΄ακούγεται πρωί-πρωί λίγα μέτρα απ΄την ανοιχτή μπαλκονόπορτά μου!
Κλείνω την πόρτα προσωρινά (μέχρι να τελειώσω το πρωινό με την ησυχία μου) και κλείνω τα μάτια για να φτάσω γρηγορότερα στη νιρβάνα, στην οποία είχα σχεδόν φτάσει λίγο πριν απ΄την ενοχλητική διακοπή..μα…τι είναι αυτός ο θορυβος πάλι; Όχι! Κι όμως..ναι…αμάξι σταματημένο σε φανάρι κοντά στο σπίτι μου, του οποίου ο οδηγός είναι σίγουρα φρεσκο-χωρισμένος, η μουσική στην τσίτα και ο ίδιος να συνοδεύει τραγουδιστικά (σε άψογο φάλτσο ρυθμό) το ανεκδιήγητο σουξέ..»Γύρισεεεε..» (ξέρετε, αυτό που «σπάει η φωνή του σίδερα» κι εκτός από σίδερα σπάει ενίοτε και τα νεύρα μας..τα οποία – παρεμπιπτόντως – άρχισαν να μην είναι σε καλή κατάσταση…)
Ντύνομαι γρήγορα και με βήμα γοργό κατευθύνομαι προς τη θάλασσα..(προς Θεού, μην πάει ο νους σας στο κακό..λίγη ηρεμία έψαχνα η καημενούλα!)
Φτάνω και σταματάω μπροστά της..αφήνω το βλέμμα πάνω στο χρώμα της και ξεχνιέμαι εκεί για λίγο..
Τραγουδάω (χαμηλόφωνα..τι φταίνε οι περαστικοί) το «Fly away», προσπαθώντας να μιμηθώ το στυλ της φωνής του Lenny Kravitz..αποτυγχάνω βέβαια, αλλά δεν πτοούμαι!
«I wish that I could fly into the sky so very high just like a dragonflyyy.. I ΄d fly above the trees
over the seas in all degrees to anywhere I pleeeease…Oh I want to get away I want to flyyyy away…yeah yeah yeah..Oh I want to get away I want to flyyy awayyyy, yeah yeah yeah..»
Αχ…μ΄αυτά και μ΄αυτά πέρασε η ώρα…όταν, νύχτα πια, ξάπλωσα πάλι στο κρεβάτι μου μου ΄ρθε στο νου πάλι το «Fly away», αλλά όχι απ΄την αρχή…κατά έναν παράξενο τρόπο, έπιασα τον εαυτό μου νατο τραγουδάει (χαμηλόφωνα και πάλι, τι φταίνε οι γείτονες) απ΄τον στίχο που είχα σταματήσει το πρωί! ..» ..let΄s go and see the stars, the milky way or even mars..Where it could just be ours…Let΄s fade into the sun, let your spirit fly where we are one just for a little fun..Oh oh oh yeah! «
Πόσο ανυπόφορες μπορεί να είναι κάποιες νύχτες;
..Ας τραγουδήσω λίγο ακόμα..»…I want to get away, I want to fly awayyy..Yeah yeah yeah!..»
Ε, μα..ναι! ..Αυτό το τραγούδι βοηθάει να πετάξεις μακριά..η σκέψη πετάει μακριά..ταξιδεύει σαν τον μικρό πρίγκηπα (μα δεν πεθαίνει στο τέλος)…πολύ γρήγορα φτάνει εκεί που ήταν ορισμένη ν΄ανήκει..εκεί κοντά…
(My thought is flying away..my thought is happy to be near!)

Advertisements

..σκέψη-βουτιά!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: