Βουτιά από ψηλά..

(σε μνήμες αμνησίας και καπνούς της φαντασίας)

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Εδώ βρίσκονται οι αναρτήσεις της πρώτης «βουτιάς από ψηλά» που «χάθηκε» στα σκοτεινά σοκάκια του Blogger (blogspot.com)!

(..σε κάποιες έχουν περισωθεί και τα σχόλια)

************************************************************************************************************

2.4.09

«Βουτιά από ψηλά..»

Από παιδί είχα μια έμφυτη τάση να γράφω…πού μ΄έχανες πού μ΄έβρισκες..μ΄ένα μολύβι στο χέρι να γράφω σκέψεις…
Θυμάμαι τη μητέρα μου (κι άλλους) να μου λέει πως θα βγάλω κάλους στα δάχτυλα απ΄το πολύ γράψιμο (ασχέτως αν μεγαλώνοντας ο κάλος εμφανίστηκε σε άλλο σημείο του σώματος-άνωθεν, άνωθεν)! Δεν άκουγα κανέναν!
Μεγαλώνοντας, η τάση αυτή άλλοτε αυξανόταν κι άλλοτε μηδενιζόταν..πολλές φορές υποτροπίαζε…
΄Οντας επίμονο ον, δε σταμάτησα ποτέ να γράφω..κι όταν δεν έγραφα η σκέψη μου ήταν εκεί!
Χείρα βοηθείας το γράψιμο..φιλαράκι στις χαρές..δεκανίκι στα δύσκολα..ένθερμος θιασώτης στις επιτυχίες!
Παράπονο δεν έχω..πάντα το γράψιμο με συντρόφευε..ακόμα κι αν ήμουν κακοδιάθετη και κακότροπη, ακόμα κι όταν οι φίλοι δεν ήταν εδώ για μένα…!
Ως είναι επόμενον λοιπόν, πήρα την απόφαση να γράφω και σε ιστολόγιο πια..ε, ναι, πολύ πίσω είχα μείνει ως τώρα!
Το σχοινί αντιλαμβάνομαι πως είναι ανθεκτικό (άλλωστε κι εγώ σάμπως τι βάρος έχω η μικρούλα;) κι όπως τραγουδάει και το (αγαπημένο) γκρουπ ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ…βουτιά από ψηλά σε μολυβένια (;) θάλασσα!
Κρατάω αναπνοή..

************************************************************************************************************

4.4.09

«Η σκληρότητα του κόσμου!»

Μια ασήμαντη αφορμή πριν από λίγες μέρες μου θύμισε (για μια ακόμη φορά) πόσο σκληροί μπορούμε να γίνουμε εμείς οι άνθρωποι με τους γύρω μας…
Πόσο γρήγορα ξεχνάμε πως κι εμείς (που τώρα κοροϊδεύουμε) γίναμε κάποτε αντικείμενο κοροϊδευτικών, μη κολακευτικών, αισχρών σχολίων από άλλους!
Η λήθη πολλές φορές λειτουργεί λυτρωτικά, μα δε θα έπρεπε να διαγράφει από τη μνήμη μας θλιβερά στιγμιότυπα, ειδικά όταν αυτά θα μπορούσαν να σταθούν αρωγοί, για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι (ή σε κάποιες περιπτώσεις..απλώς..άνθρωποι).
..Πόσο αμήχανα χαμογέλασα όταν βρέθηκα ακροάτρια σε μια τέτοια κατάσταση, αλλά και πόσο μεγάλη ήταν η ανακούφιση όταν ύψωσα τη φωνή μου λέγοντας πως όλη αυτή η «κουτσομπολίστικη» διάθεση με βρίσκει αντίθετη!
Όχι πως καταλάγιασαν τα σχόλια, αλλά η αρχή έγινε..κι ας μην ξεχνάμε πως η αρχή είναι το ήμισυ του παντός…
Κι αν η διάθεση για αγριότητα μας έρθει ξανά, τι θα λέγατε να ξεκινήσει ο καθένας τις σκληράδες απ΄ τον εαυτό του;
Χμ…δύσκολο, ε; (Βέέέβαια, τα νταηλίκια έχουν κι αυτά τη δυσκολία τους..)

************************************************************************************************************

5.4.09

Τρελή από χαρά!

Μα..ώρες-ώρες με πιάνει μια ανυπομονησία απερίγραπτη!

Οι Maraveyas Ilegal και πάλι live στη Θεσσαλονίκη;

Τι χαρά! Τι χαρά!!
Στις 14 Μαρτίου έμαθα για το προσεχές διήμερο (ακούσατε! ακούσατε!) live κι από τότε δεν πέρασε μέρα που να μην το συζητήσω!!
Ήρθε λοιπόν η χθεσινή νύχτα..ήταν ένα ε-ξ-α-ι-ρ-ε-τ-ι-κ-ό live!
..Από πού να ξεκινήσω, πώς να συνεχίσω και πού να τελειώσω; (..ποιά είμαι, πού πάω, τι ζητώ;;)
Γι΄άλλη μια φορά μας παρασύρατε στον υπέροχο μουσικό σας κόσμο..τραγουδήσαμε μαζί σας (ή…και μόνοι μας!), χοροπηδήξαμε μαζί σας (ή..και μόνοι μας!), επαναλάβαμε όλα τα ακατανόητα λογάκια υπό τας διαταγάς σας!!! Μέσα σε λίγες ώρες, με fast forward διάθεση, χορέψαμε, ονειρευτήκαμε, γελάσαμε, φωνάξαμε δυνατά «..κι άλλο! ..κι άλλο!»
…Κι εσείς άψογοι απέναντί μας..μας αγκαλιάσατε με τα τραγούδια σας και με τραγούδια άλλων..όπως κι εμείς έχουμε πάντα την αγκαλιά μας ανοιχτή και σας καλοδεχόμαστε στην πόλη μας!
Περάσαμε καταπληκτικά Κωστή, Νίκο, Ilan, Γρηγόρη, Άγγελε..!
Γι΄ακόμη μια φορά φροντίσατε να μας θυμίσετε πόσο καλοί μουσικοί είστε-ο καθένας χωριστά κι όλοι μαζί!
Μια συνεχής διάλαμψη, μια τρέλα μοναδική, μια βραδυά αξέχαστη!!
Στίχοι που φέρνουν σάλο στα συναισθήματα, ρυθμοί που σε κάνουν να θέλεις να χορέψεις μέχρι να κοπεί η ανάσα σου, μουσική που ταξιδεύει μυαλό-μάτια-ψυχή…
Ευχαριστούμε, αγαπημένη dream-Maraveyas Ilegal-team!
Διατελώ εν αδημονία το live του καλοκαιριού..(σίγουρα η open air εμφάνιση σας ταιριάζει γάντι!)
Ταπεινή θαυμάστριά σας..


* photo by Nikos Maraveyas 

************************************************************************************************************

8.4.09

Φοβάμαι…

Εδώ και δύο ημέρες όλος ο κόσμος είναι (ή..θα έπρεπε να είναι..) συγκλονισμένος με την τραγωδία που έφερε μαζί του ο καταστροφικός σεισμός στη μικρή πανεπιστημιούπολη της Ιταλίας…βλέπω τις εικόνες που τα τηλεοπτικά κανάλια προβάλλουν ξανά και ξανά..ακούω τις παραστατικές περιγραφές που δίνονται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς..τρέμω στο άκουσμα της είδησης πως για χιλιάδες ανθρώπους γκρεμίστηκε η στέγη που τους πρόσφερε ασφάλεια…χάθηκε η ελπίδα για οποιαδήποτε ευτυχία είχαν ονειρευτεί..γκρεμίστηκε ο κόσμος τους και χάθηκε για πάντα κάτω από τα συντρίμμια μιας σκοτεινής και μακάβριας δύναμης που μέσα σε μια νύχτα, σε μια στιγμή της νύχτας, βομβάρδισε τα όνειρα και τις ζωές τους..οι ζωές τους έσβησαν…
Κι αν χάθηκαν τόσες ζωές άδικα και αμετάκλητα, κι αν τώρα το γεγονός αυτό διασείει το είναι μας…πόσο «σαλεμένοι» θα είμαστε λίγες ή περισσότερες μέρες μετά;
..Φοβάμαι πως θα θυμόμαστε αμυδρά ότι ένα θλιβερό γεγονός συνέβη κάποτε σε μια μικρή πανεπιστημιούπολη της Ιταλίας και κάποιοι άνθρωποι έχασαν τα πάντα…
Φοβάμαι πως κάποια στιγμή η σκέψη των ανθρώπων αυτών δε θα υπάρχει ούτε στο βάθος του πίσω μέρους του υποσυνείδητού μας..
Φοβάμαι πως η «ανθρωπιά» κι η «συμπόνια», που τώρα διαλαλούμε σαν «τα καλύτερα προϊόντα στον πάγκο μας», θα εξανεμιστούν στο κηνύγι της δικής μας ευτυχίας…
Φοβάμαι…

(Ευχαριστώ, τον Αλέξανδρο..γιατί ένα κείμενο στο δικό του ιστολόγιο κι οι στίχοι ενός εμπνευσμένου τραγουδιού που θυμήθηκε αποτέλεσαν την αφορμή (έμπνευση, ας τολμήσω να πω) για να γράψω τις φτωχές μου φράσεις..
«..είναι μουντό το πρωί..είν΄η ζωή μια ρουφηξιά..κοιμάμαι μα έχω τα μάτια μου ανοιχτά..δεν είν΄ο κόσμος σου αυτός, είναι διαφορετικός..σου ΄χα πει μια νυχτιά…θυμάμαι..», έτσι εμπνευσμένα έγραψαν και τραγούδησαν οι Ρόδες με την Ελευθερία Αρβανιτάκη..κι εγώ πάντα θα φοβάμαι…)

************************************************************************************************************

11.4.09

Χρωματιστά!

Ένας στίχος τραγουδιού μπορεί ν΄αποτελέσει υπέροχη αρχή για μια χαμογελαστή μέρα!
Αργά το πρωί άκουσα το στίχο..»χρώματα, χρώώματα..χρώματα κι αρώματαα» και σκέφτηκα πόσο αρμονικά συνδέονται μεταξύ τους αυτές οι δυο θαυμάσιες λέξεις!
Κίτρινο του τριαντάφυλλου, πράσινο του σμαραγδιού, πορτοκαλί της δύσης του ήλιου, τυρκουάζ της θάλασσας..πανδαισία χρωμάτων που αναμιγνύεται με τις χαμηλές και υψηλές νότες των αρωμάτων της άνοιξης και δημιουργούν από κοινού μια μεθυστική δίνη που στο πέρασμά της σε παρασύρει μακριά!
Στο άκουσμα των λέξεων αυτών (χρώματααρώματα) η διάθεσή μας γεμίζει με χαρά, γλύκα, τρέλα, φαντασία!
Ντύθηκα με χρώματα ζωηρά, εκτυφλωτικά, όπως ο καλοκαρινός ήλιος, όπως η θελκτική θάλασσα, όπως τ΄ανοιξιάτικα λουλούδια (χάρμα ιδέσθαι, δηλαδή!) και βγήκα!
Περπατώντας στο δρόμο θυμήθηκα τον ευφρόσυνο στίχο που είχα ακούσει νωρίτερα και χαμογέλασα στον εαυτό μου! Το χαμόγελο μέσα μου έφτανε ως τα έξω συχνά-πυκνά!
Πλησιάζοντας στον προορισμό μου είχα σχεδόν μεθύσει απ΄το χαμόγελο των χρωμάτων και των αρωμάτων!
(…) Κι η μέρα πέρασε..η νύχτα μοιάζει ν΄αρπάζει τη σκυτάλη της μέθης του χαμόγελου και να τρέχει μπροστά…όνειρα χρωματιστά γι΄απόψε!!

************************************************************************************************************

13.4.09

Σε ανύποπτη στιγμή…

..Ο έρωτας σε βρίσκει πάντα σε μια ανύποπτη στιγμή…όταν καθόλου δεν κοιτάς τριγύρω (μήπως και τον απαντήσεις)

…Χωρίς να ΄ναι κρυμμένος, απλά δεν είχες αντιληφθεί πως ήταν παρών (μέσα σου) τόσες ώρες (μέρες, χρόνια)..ξάφνου τον ανακαλύπτεις μπροστά σου..στέκεται και σου χαμογελάει..εμφανίστηκε, γιατί το βλέμμα κάποιου σου χαμογέλασε!
..Συντροφιά του έρωτα (πάντα) η ελπίδα..μαζί σε προσκαλούν στον αέναο χορό τους…Κι αν καμωθείς πως δε σ΄ενδιαφέρει και πολύ στην αρχή..αν φορέσεις εκείνο το αδιάφορο χαμόγελο..η ελπίδα δε θα σε πιστέψει!
Σ΄έχει καταλάβει (από γεννησιμιού σου) πως δεν είσαι απ΄αυτούς τους ανθρώπους που κάποια στιγμή παύουν να ερωτεύονται!
Μπορεί να ΄χες θολώσει τα νερά στο παρελθόν και να είχες τη βεβαιότητα πως κανείς δε θα βρεθεί να εντοπίσει την αδυναμία σου…μα οι αδυναμίες δεν κρύβονται, όπως δεν κρύβεται κι η γλυκύτητα που κατακτάει το είναι σου όταν καλείσαι ν΄ανταποκριθείς στο κάλεσμα για τον χορό των δύο..θα χορέψεις μαζί τους (μου);

(Ετικέτες: at the blink of an eye)

2 βουτιές:

NoNicknameToday είπε… (13-4-09, 20:30)

«Μπορεί να ΄χες θολώσει τα νερά στο παρελθόν και να είχες τη βεβαιότητα πως κανείς δε θα βρεθεί να εντοπίσει την αδυναμία σου…»

Ναι καλά τραγούδα! 🙂 

new-girl-on-the-blog είπε…  (14-4-09, 00:47)

Λα λα λα …

************************************************************************************************************

16.4.09

Ίπταμαι βραδέως…

Χμ..ναι..ίσως θα ήταν σοφότερο τις άγιες μέρες της Μ. Εβδομάδας να εκκλησιάζομαι και να προσεύχομαι για το γενικό καλό, παρά να κάθομαι να μιλάω με τον εαυτό μου…
Μα πώς να τ΄αποφύγω (μήπως δε θέλω);
Συνεχώς δίπλα μου είναι (κολλητός πια) και μου μιλάει ακατάπαυστα για τα όνειρα..όνειρα όλων των ειδών και των επιλογών..τα όνειρα-φόβητρο (σκιάζεσαι και μόνο με την ιδέα πως θα ΄ρθουν κοντά σου), τα όνειρα-ασπίδα (νομίζεις πως αντλείς δύναμη, όταν κρύβεσαι πίσω τους), αυτά που πέφτουν με φόρα στη φωτιά (κι ας μην είναι αλεξίπυρα..), τ΄άλλα που σε κάνουν να αιθεροβατείς..τα περισπούδαστα, τα ρομαντικώς ορμώμενα, τ΄αστραπηβόλα…για όλα..!
Οφείλω να παραδεχθώ πως κι ο νους μου παρασύρεται μ΄αυτά τα όνειρα που κάνουν την εμφάνισή τους απρόοπτα και θρονιάζονται επάνω σου, δίπλα σου, μέσα σου!
Απροφάσιστα εντελώς (κι αυτό είναι το ωραίο) σου χαλάνε την ησυχία, σου κονιορτοποιούν τον εγωισμό, τρελαίνουν τη λογική σου!
Κι όλ΄αυτά..για μια πτήση;;
..Μια πτήση με ώρα αναχώρησης άγνωστη και με χιμαιρικό προορισμό;;;
Εεεπ..φρένο! Το ταξίδι συνεχίζεται, αλλά η αιώνια δοκιμασία της αντοχής σου (εν δήμω) έλαβε τέλος..ο ρόλος της ιπταμένης δεν ήταν για σένα άλλωστε-απλώς η πρωταγωνίστρια αδιαθέτησε ελαφρώς!
Δε βαριέσαι..μια κλωτσιά (στον εαυτό σου) παραπάνω ίσως να θεωρείται και άθλημα (όπως πολύ έξυπνα διατύπωσε κάποιος φίλος σήμερα)…Και ως συνηθίζω, θα παραφράσω κι απόψε κάποιους στίχους (των αγαπημένων ΚΙΤΡΙΝΩΝ ΠΟΔΗΛΑΤΩΝ αυτή τη φορά) ..«(άμα τα πάρω) θα πάρω φόρα, θα σε ρημάξω, εαυτέ, στις κλωτσιές στην ανηφόρα» (για να μάθεις!).
Flight simulator is now empty…

************************************************************************************************************

27.4.09

Όταν πέφτει το βράδυ..

Είναι ώρες (βραδυνές) που σκέφτομαι πως χρωστάω στη ζωή..(ή μήπως…μου χρωστάει αυτή;;;)
..Όπως και να ΄χει, έρχεται μια μέρα (μπορεί και βράδυ) που τα χρωστούμενα πρέπει να επιστραφούν..με ή άνευ τόκων!
..Κι εκείνη τη (βραδυνή) στιγμή, συμβαίνει κάτι αναπάντεχο!
Κάτι, που μοιάζει με βαρύ βότσαλο, πέφτει με θόρυβο και ταράζει τα (ήδη ταραγμένα) νερά σου και το μυαλό σου τρέχει μακριά…μακριά απ΄τη ρουτίνα…
Επικεντρώνεσαι στο νεότερο ανακοινωθέν που έπεσε σαν κεραυνός τη νύχτα..τρέχεις να προλάβεις τα γεγονότα που το ακολουθούν..κι ό,τι μένει πίσω σκονίζεται…!
Μια απώλεια κουβαλάει μαζί της πολλά..δε θα πω ότι είναι όλα άσχημα κι ανεπιθύμητα..ή τουλάχιστον έτσι ελπίζω!
Ο χρόνος, αξιοπρεπής σύμβουλος, σε αναγκάζει να ξεθαρρέψεις πάλι και να κοιτάξεις τον (μεσημεριανό, για να ΄ναι μπλε!) ουρανό με χαμόγελο!
Κι οι ώρες της θλίψης θα λιγοστεύουν ολοένα και περισσότερο..θα περιοριστούν σε ώρες βραδυνές (όταν πέφτει το βράδυ..όταν πέφτει το βράδυ…μας πώς μου κόλλησε αυτός ο στίχος!)..είναι αυτές τις ώρες που θα αισθάνομαι πως …..«όταν πέφτει βράδυ, η ζωή μου πως τρίζει, σαν το φως που ραγίζει..»
(όπως έγραψε μοναδικά ο Νίκος Σταθόπουλος, φαντάστηκε με «εύθυμη» μουσική ο Μιχάλης Κουμπιός και τραγούδησε καταπληκτικά η Ελεονώρα Ζουγανέλη!)

Advertisements

..σκέψη-βουτιά!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: