Βουτιά από ψηλά..

(σε μνήμες αμνησίας και καπνούς της φαντασίας)

Archive for the category “in the blink of an eye”

αναλαμπή (;)

(..στις βόρειες χώρες, λένε, η κατάθλιψη είναι συχνότερο «φαινόμενο» απ΄ότι σε άλλες χώρες..πιθανόν λόγω έλλειψης ήλιου..)

Αχ, αυτές οι αχτίδες του ήλιου πόσο πολύτιμες είναι!

Όλοι στη ζωή μας έχουμε ψάξει για μια ακτίνα φωτός, κάτι να γυαλίζει (όπως είχε γράψει ο τραγουδοποιός)..μια λάμψη στην ομίχλη της ρουτίνας, μια αντανάκλαση φωτός να ταράξει τα στάσιμα νερά της ανιαρής επανάληψης..

Χθες βράδυ η ηλιαχτίδα τρύπωσε στη σκέψη μου τη νύχτα, απρόσκλητη και χωρίς προειδοποίηση καμιά!

Μια λάμψη παλιά (που δεν έχει χάσει την αίγλη της στο παραμικρό) έκανε την εμφάνισή της σε μια κουβέντα που ξεκίνησε τυχαία..σε μια ζωή ξένοιαστη (στο σύνολο) κι οι σκέψεις ίδιες (;) όπως δυο χρόνια πριν!

Το φως παγίδεψε τη σκέψη για ώρες..τρόποι για λύτρωση πολλοί, μα μοιάζει σαν η σκέψη να θέλει να μείνει εκεί…παγιδευμένη στο φως (γλυκιές οι αναμνήσεις παρά το δάκρυ στην επίγευση)! ..Χρώμα βαθύ κόκκινο, έντονο άρωμα μπαχαρικών, γεύση μαλακή κι επίγευση μαύρου πιπεριού (όπως θα ΄λεγαν οι οινογνώστες)..

Λέξεις που έμειναν μετέωρες..σχέδια που γατζώθηκαν στο «θα»….υπόσχεση διαμπερής (πάντα πωλείται ευκολότερα σε δύσκολους καιρούς).

Λατρεύω τον ήλιο του χειμώνα, σε ζεσταίνει χωρίς να σε καίει.

Μ΄αρέσουν οι λάμψεις από σταθερή πηγή φωτός, το φως που δεν στο ρίχνουν κατάματα σαν να σε ανακρίνουν.

(..στις βόρειες χώρες εξακολουθούν να γιατρεύουν την κατάθλιψη με φωτοθεραπεία..)

..φωτιά (στη θάλασσα)..

«..Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί..»

..πώς έφτασε η φωτιά στο μυαλό, το σπίρτο στο χέρι; ..κάηκαν τα παλιά και τα καινούργια, τ΄απλά και τα σύνθετα, τ΄αθώα και τα ένοχα..μετά βαθιά εισπνοή, η μυρωδιά της στάχτης θα θυμίζει το λάθος.. Έξω ο αέρας, καθαρός, φωνάζει δυνατά.


«..Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί..»

..χαρούμενα ταξίδια σ΄όλα τα σημεία της γης, πανηγυρισμοί απ΄το τίποτα και για το τίποτα..έτσι, για να γεμίζουν οι άδειες μας μέρες!

«..Τα λόγια μου είναι μια ανέλπιδη ευχή
Σβησμένα φώτα μέσα στο άχαρο δωμάτιο
Και αν τ’ άφηνες θα καίγαν τη σιωπή
Και θα διαλύαν το κρυμμένο σου παράπονο..»

..κι αν η ανέλπιδη ευχή φέρει ανέλπιστη χαρά; ..πώς αντέχεται η σκέψη της μοναξιάς στο σκοτάδι, όταν υπάρχει υποψία φωτός στο παράθυρο; 

«..Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ’ τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο..»

..η σιωπή βολική και ήσυχη..μα αν τα λόγια διώξουν μακριά την αμφιβολία; (ο παράδεισος δεν περιμένει, όπως βιάστηκαν να κάποιοι πουν-κι οι θέσεις είναι λίγες)

«..Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει τη ψυχή
Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί..»

..ως τη θάλασσα έφτασε η αναπνοή..

..είχε χαθεί πάνω στον πανικό της φωτιάς, προσωρινά.

.. βρήκε το δρόμο της, τελικά.

..υπάρχει κάτι (ακόμα)

..υπάρχει ακόμα (κάτι)

* υπέροχοι στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας (μουσική: Τρύπες) από το τραγούδι «Γιορτή» (δίσκος: «Μέσα στη νύχτα των άλλων», 1999)

..coming to my (colourful) senses!

..συμβαίνει καμιά φορά να είσαι στον ουρανό,  «με το κεφάλι στα σύννεφα», όπως λένε. Έρχεται όμως η στιγμή που τα σύννεφα διαλύονται, παύεις να αιθεροβατείς και πέφτεις.

..μια λέξη αρκεί (αυτή που δεν της έδωσε κανείς σημασία..εκτός από μένα) .

..ό,τι πίστεψες ήταν μια ωραία ιστορία, ένα παραμυθάκι απ΄αυτά που λένε στα παιδιά για να κοιμηθούν (δεν είμαι πια παιδί).

..βγαίνω να περπατήσω δίπλα στη θάλασσα.

..η πόλη μου φαίνεται λίγο πιο άσχημη σήμερα. Περπατάω. Η πόλη ομορφαίνει με μια σκέψη..»κοίτα μπροστά». Η διάθεση ομορφαίνει.

(δεν επιτρέπω σε κανέναν να θέτει τα συναισθήματά μου υπό αμφισβήτηση-δεν παζαρεύω-δεν κάνω περικοπές ούτε χάρες.)

Χαμογελάω στην αλήθεια μόνο.

(θα ΄ρθει ο χειμώνας, σκέφτομαι, και χαμογελάω ξανά)

* μουσική πίσω απ΄τις λέξεις: εδώ

..γκρι εδώ (προσωρινά).

..μια σαπουνόφουσκα γυαλιστερή για δώρο είναι καλύτερη από ένα χρωματιστό μπαλόνι..σκάει αθόρυβα κι αφήνει μια αίσθηση απαλή σαν χάδι..(μα προτιμώ το χάδι κι όχι τη σαπουνόφουσκα).

..βλέμμα ήρεμο και γοητευτικό..κι ύστερα προσήλωση καμιά.
..χαμόγελο μεγάλο…κι ύστερα δάκρυ που κυλάει και μουσκεύει το πρόσωπο (και τη χαρούμενη ψυχή κάνει να κλαίει).
..λέξεις ωραίες που κάνουν όμορφη φράση..κι ύστερα στάση μετέωρη, κοφτή.
..συναισθηματισμός αγνός χωρίς όρια..κι ύστερα λογική μέτρια και μετρημένη.
..ελπίδα που ζει καθ΄υπερβολήν..κι ύστερα απώλεια ολικής επιρροής.
..τρόπος διάφανος..κι ύστερα αδιαφορία αδιάσπαστη.
..προσμονή γλυκιά χωρίς κούραση..κι ύστερα βουνό απροσπέλαστο η αναμονή.
..σωστό ή λάθος.
..σωστό και λάθος.
..σωστό;
..λάθος;
..το πρόσφατο δεν είναι πάντα πρόσκαιρο.

..όταν της μουσικής οι νότες ηχούν ευχάριστα, μην κλείσεις τ΄αυτιά..κλείσε τα μάτια κι ονειρέψου..
(..είμαι εδώ..)

* φωτό από εδώ

«(αίσθημα) εξακριβωμένο»

..σκέφτομαι του χρόνου την ανάγκη να βρει χώρο ν΄ανοιχτεί..

..θέλει τον χώρο να ΄ναι κενός, να μην έχει κατοικηθεί για μήνες αρκετούς..σαν καινούργιος να μοιάζει, για να νιώθει ότι κάνει παρέα σε κάποιον που ήταν μόνος..κάποιον που έψαχνε το άλλο του μισό και σαν από θαύμα το βρήκε.. Κενός ο χώρος από μνήμες μα γεμάτος από όνειρα, φτιαγμένα θαρρείς για να τα ζήσουν μαζί, ο χρόνος και ο χώρος..

..σκέφτομαι του χώρου την ανάγκη να ΄χει χρόνο να προλάβει να επεκταθεί..

..να δείξει ότι είναι ένας χώρος με όλες τις κατάλληλες ανέσεις..ότι προσφέρει περισσότερες όμορφες και λιγότερες δυσάρεστες στιγμές ..να ΄χει το χρόνο με το μέρος του αυτός ο χώρος..

..πόσο σημαντικό είναι να έχεις χρόνο..αέρα ν΄αναπνέεις όταν αισθάνεσαι ότι αυτά που έζησες  δεν ήταν για σένα φτιαγμένα, αυτά που ζεις σε πνίγουν..κι αυτό που δεν τόλμησες ν΄αποζητήσεις  στο παρελθόν (συνειδητό αίσθημα στο υποσυνείδητό σου)  βρέθηκε στο δρόμο σου ξαφνικά (ελπίδα εν μέσω αποτελμάτωσης)..

..κι η δύναμη σου διαρρέει κι αισθάνεσαι ανίκανος να εντοπίσεις τη διαρροή (θα ΄ναι ανηλεής η σιωπή)..το σημείο εξάντλησης είναι πια πολύ κοντά, η απογοήτευση έχει συνάψει άρρηκτο δεσμό κρυφά με τον πόνο..

..χρειάζεται να βρεις έναν τρόπο να κηρύξεις τα συναισθήματά μου σε κατάσταση πτώχευσης..έτσι μόνο θα κρατήσω υποσχέσεις και προσχήματα..

«..Και μια βραδιά που ντύθηκες ο Άμλετ της Σελήνης έσβησες μ΄ένα φύσημα τα φώτα της σκηνής..»


* ο στίχος: από τον «Άμλετ της Σελήνης»

Post Navigation